Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Νικολάου

  ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ  ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Νικολάου

          Μιά ἑβδομάδα πρίν ἀπό τή θριαμβευτική εἴσοδο στά Ἱερο­σό­λυμα, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, μᾶς παρουσιάζει ἡ Ἐκκλη­σία μας τόν Ἰησοῦ νά προλέγει στούς μαθητές Του τό πάθος καί τά δεινά τά ὁποῖα πρόκειται νά ὑπομείνει γιά τή σωτηρία τῆς ἀνθρωπότητος.  Κατά καιρούς ὁ Ἰησοῦς καί ἰδίως ὕστερα ἀπό κάθε χαρά δέν παρέλειπε νά ὑπενθυμίζει στούς μαθητές Του, ὅτι ὁ «Υἱός τοῦ ἀνθρώ­που παραδοθήσεται εἰς χεῖρας ἀν­θρώ­πων ἁμαρ­τωλῶν καί ἀπο­κτε­νοῦ­σιν αὐτόν». Σκοπός τῆς ὑπομνήσεως ἦταν ἡ ψυ­­χική προετοιμασία τους γιά τίς ὧρες τῆς μεγάλης δοκιμασίας, τῆς ἐγκα­τα­­λείψεως, τῆς μοναξιᾶς ὄχι μόνο τῆς ζωῆς τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλά καί στή συ­νέ­χεια τῆς δικῆς τους ζωῆς.  Καί ὅπως ἔδειξε τό μέλλον εἶχαν ἀνάγκη οἱ μα­θη­­ταί μιᾶς τέτοιας προετοιμασίας, ἀφοῦ ὅλοι πέρασαν ἀπό τό καμίνι τοῦ πό­νου καί τοῦ μαρτυρίου.

          Παρ΄ ὅλα αὐτά μερικοί, οἱ πιό ἀγαπημένοι ζητοῦν πρωτο­κα­θε­δρίες μέ πλάγιο τρόπο. Βάζουν τή μητέρα τους νά μεσιτεύσει, ὥστε στή δόξα τῆς Βα­σιλείας του, ὁ Ἰησοῦς νά μή παραθεωρήσει τά παιδιά της, ἀλλά νά τούς δώσει τίς πιό ἐμπιστευτικές καί ἐξέχουσες θέσεις. Ἡ ἀπάντηση τοῦ Ἰησοῦ ἦταν ἀποστομοτική. «Οὐκ οἴδατε τί αἰτεῖσθε». Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι πο­λύ διαφορετική ἀπό τίς ἐξου­σίες τοῦ κόσμου τούτου. Ὁ Χριστός «οὐκ ἦλ­θε διακονηθῆναι ἀλ­λά διακονῆσαι». Ἡ ἐξουσία του εἶναι ἐξουσία ταπει­νώ­σεως καί διακονίας. Δέν ἔχει καμιά σχέση μέ τήν ἰσχύ τοῦ κόσμου τού­του. Οἱ ἄν­θρω­ποι τοῦ κόσμου ἔχουν διαφορετική νοοτροπία ἀπό τούς ἀν­θρώ­­πους τῆς Ἐκκλησίας. «Οἱ δοκοῦντες ἄρχειν τῶν ἐθνῶν κατα­κυ­ριεύου­σιν αὐτῶν καί οἱ μεγάλοι αὐτῶν κατεξουσιάζουσιν αὐτῶν. Οὐχ οὕ­τω δέ ἔ­σται ἐν ὑμῖν, ἀλλ΄ ὅς ἐάν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται ὑμῶν διά­κονος και ὅς ἐάν θέλῃ ὑμῶν γενέσθαι πρῶτος, ἔσται πάντων δοῦλος». Ἡ δύναμη τῶν ἀνθρώπων τοῦ Θεοῦ ἔγκειται στό βαθμό τα­πει­νώ­σεως καί θυ­σίας. Ἡ Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ ἀποκα­λύ­­πτει τή δύναμή της στό πάθος καί στή σταύρωση. Μπροστά στόν Πιλᾶτο ὁ Ἰησοῦς διακη­ρύτ­τει: «Ἡ Βα­σι­λεία ἡ ἐμή οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου». Δέν ἔχει καμία σχέση μέ τή βία καί τόν ἐξανα­γκα­σμό, μέ τή διαφθορά καί τή δι­πλω­ματία, μέ τό ψέμα καί τήν ἀπάτη, μέ τήν ἀρχομανία καί τό ἀλ­λη­λο­φά­γωμα. Εἶναι ἐξουσία ἀ­γά­­πης, ἐλευ­θε­ρίας, ἀληθείας, δικαιοσύ­νης, σιωπῆς, ταπει­νώ­σεως.

          «Ἀναβαίνομεν εἰς Ἱεροσόλυμα». Σ΄ αὐτές τίς τρεῖς λέξεις περιέ­­χεται ἡ ζωή τοῦ Χριστιανοῦ. Ἄνοδος εἶναι ἡ ζωή μας ὅπως ἡ ἄνο­δος τοῦ Χριστοῦ στά Ἱεροσόλυμα. Ὅπως ὁ Χριστός ἀνε­βαί­νει στά Ἱεροσόλυμα ἔτσι καί κά­θε χριστιανός ἀκολου­θῶ­ντας τά ἴχνη τοῦ Θεαν­θρώπου πρέπει νά ἀνε­βαί­νει καί συνε­χῶς μ΄ αὐτή τή σκέψη νά ζεῖ, ὅτι σκοπός του εἶναι ἡ εἴσοδος στήν ἄνω Ἱερουσαλήμ τῆς Χάρι­τος. Εἶναι κοπιώδης καί μαρτυ­ρι­κή ἡ ἄνο­δος αὐτή, ὅπως ἀκριβῶς ἦταν τότε τοῦ Χριστοῦ. Ἔχει ἀπαραίτητη ὑπο­χρέω­ση τήν ἄρση τοῦ προσωπικοῦ Σταυροῦ χωρίς τόν ὁποῖο δέν μπορεῖ νά εἰ­σέλ­θει ὁ ἄν­θρω­πος τήν πύλη τῆς οὐρανίου Βασιλείας. Στήν ἀντίληψη τοῦ κόσμου ἀνε­βαίνει ὅποιος ἐξουσιάζει, ὅποιος κατακτᾶ, ὅποιος κερδίσει, ὅποιος πλουτίζει, ὅποιος κυβερνᾶ. Στήν ἀντίληψη τοῦ Θεοῦ ἀνεβαίνει ὅποιος διακονεῖ, ὅποιος διαμοιρά­ζει, ὅποιος χάνει, ὅποιος ἐλεεῖ, ὅποιος ὑ­πη­ρετεῖ. Ἡ πνευμα­τική ἄνοδος στά μάτια τοῦ κόσμου φαί­­νε­ται ἀδυναμία. Μέ­σα ὅμως στή σωματική ἀδυναμία κρύ­βε­ται ἡ δύναμη τοῦ Θεοῦ. «Ἡ γάρ δύ­ναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται» διεμήνυσε ὁ Θεός στόν Ἀπόστολο Παῦ­λο.

          Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί.

          Συνεχῶς ἡ Ἐκκλησία μᾶς προτρέπει στήν οὐρανοδρόμο πορεία.  «Τά ἄνω ζητεῖτε οὖ ὁ Χριστός ἐστίν ἐν δεξιᾷ τοῦ Θεοῦ καθήμενος, τά ἄνω φρονεῖτε μή τά ἐπί τῆς γῆς». Ἄν ὅμως θέλουμε νά ἀνεβαίνουμε συνεχῶς πρέπει νά ἐπιδιώκουμε τήν καθημερινή μας ταπείνωση. Ἐ­κεῖνος εἶπε, ὅτι «ὁ ταπεινῶν ἑαυτόν ὑψωθήσεται». Νά γίνουμε ὑπη­ρέ­τες καί διάκονοι τῶν συ­νανθρώπων μας, κυρίως δέ τῶν κατω­τέ­ρων μας. Στήν θεία ἄνοδο προ­πο­­ρεύεται ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰη­σοῦς Χριστός. Ἄς ἀκο­λου­θήσουμε τά ἴχνη Του. «Συμπορευθῶμεν αὐ­τῷ καί συ­σταυ­ρω­θῶμεν καί νεκρωθῶμεν δι΄ αὐτόν ταῖς τοῦ βίου ἠδοναῖς ἵνα καί συ­ζή­σωμεν αὐτῷ». Ὅποιοι ἀκολου­θή­σουν τό Χρι­στό στή ζωή τους ἔχουν βέβαια τήν ὑπόσχεσή Του: «καί συνανυψῶ ὑμᾶς εἰς τήν ἄνω Ἱε­ρου­σα­λήμ ἐν τῇ Βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν».

           

   ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Ε΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

            Στίς φιλοδοξίες τῶν δύο Μαθητῶν, οἱ ὁποῖοι ζήτησαν ἀπό τόν Κύριο τήν ἀντιπροεδρία τῆς Βασιλείας, Ἐκεῖνος ἀντιτείνει τό πραγματικό νόημα τῆς ἀποστολῆς Του καί ὑποδεικνύει τόν τρόπο ἀποκτήσεως οὐρανίων ἀξιω­μά­των. «Ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου» τούς λέγει «δέν ἦλθε γιά νά διακο­νη­θεῖ, ἀλλά γιά νά διακονήσει». Ἡ ἐνανθρώπιση τοῦ Λόγου εἶναι πράξη διακο­νίας τοῦ ἀνθρώπου. Ταπεινώθηκε ὁ Θεός γιά νά σώσει τόν ἄν­θρωπο. Ντύ­θη­κε τήν ἀνθρώπινη σάρκα γιά νά τήν καθαρίσει ἀπό τά τραύ­ματα τῆς πτώ­­σης. Τή σήκωσε στούς ὤμους Του καί τήν ὁδήγησε μέ τήν Ἀνάληψή Του στό Θεό Πατέρα. Ὅποιος λοιπόν θέλει νά γίνει μέγας, ἄς γίνει πρῶτα διάκονος κι ὅποιος θέλει νά γίνει πρῶτος, ἄς γίνει δοῦλος ὅλων.

            Οἱ Μαθητές ὁραματίζονται τή Βασιλεία τοῦ Χριστοῦ σάν κοσμική καί γι΄ αὐτό ζητοῦν πρωτεῖα τιμῆς. Ἐκφράζουν τήν πίστη τοῦ Ἑβραϊκοῦ ἐ­θνους πού περίμενε τό Σωτήρα του, ὁ ὁποῖος θά τούς ἐλευθέρωνε ἀπό τήν τυ­ραννία τῶν Ρωμαίων καί θά καθόταν μέ δόξα στό θρόνο τοῦ Δαβίδ. Ὁ Χριστός ὅμως τούς ἀποκλείει τό ἐνδεχόμενο αὐτό. Στή δική Του Βασιλεία δέν θά ὑπάρχουν ἐξουσιαστές, ἀλλά ὑπηρέτες, δέν θά ὑπάρχουν κυρίαρ­χοι, ἀλλά δοῦλοι. Στό Χριστό ἡ ἐξουσία βρίσκεται στή διακονία καί ἡ τιμή στήν ταπεινοφροσύνη. Ἐ­κεῖ­νοι πού θέλουν νά ἄρχουν στηρίζονται στόν ἐξα­να­γκα­σμό καί στήν ἰσχύ. Πολ­λές φορές καταπιέζουν καί δε­σμεύουν τήν προ­σω­πικό­τη­τα. Μετέρχονται ἄνο­μους τρόπους γιά νά ἐπι­κρα­­τήσουν. Κα­τορ­θώ­νουν νά ὑψωθοῦν κατά κόσμο καί γιά πολλά χρόνια νά κρα­τή­σουν τήν ἀρχή. Στά μάτια τῶν ἀνθρώπων εἶναι με­γά­λοι καί ἰσχυ­ροί.

            Ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ ὅμως τότε εἶναι μεγάλοι, ἄν ἀπό τή θέση τοῦ ἀξιώ­ματος δια­κονοῦν καί ὑπηρετοῦν εἰλικρινά τόν ἄνθρωπο. Μέγας καί πρῶτος γιά τό Θεό δέν εἶν΄ ἐκεῖνος πού ἐξωτερικά λάμπει μέ τά διακρι­τι­κά τῶν ἀξιωμάτων, ἀλλ΄ ἐκεῖ­νος πού εἶναι στολισμένος μέ τή λαμπρότητα τῶν ἀρετῶν.

            Στό διάστημα τῆς τριετοῦς δράσεώς του ὁ Κύριος ὑπηρέτησε μέ τό κή­ρυγμα καί μέ τίς ἄπειρες θαυματουργίες τίς ψυχικές καί σωματικές ἀνά­­γκες τῶν ἀνθρώπων. Στό Μυστικό Δεῖπνο θέλοντας νά τούς δώσει ὑπό­­δει­γμα ταπει­νώ­σεως πλένει ὁ ἴδιος τά πόδια τῶν Μαθητῶν του καί παρα­κι­νώ­ντας τους νά μή ἐπι­ζητοῦν πρωτεῖα, τούς λέγει: «Εἰ οὖν ὑμεῖς φίλοι μου ἐστέ, ἐμέ μιμεῖσθε˙ ὁ θέ­λων πρῶτος εἶναι, ἔστω ἔσχατος. ὁ δεσπότης, ὡς ὁ διάκονος». Τό παράδειγμα τοῦ Χριστοῦ ἀκολούθησαν οἱ Ἀπό­στολοι καί ὁλό­κληρη ἡ Ἐκκλησία, Ἡ ὁποία στή ροή τῶν αἰώνων ὑπη­ρέ­τησε κι ἐξακο­λου­θεῖ νά ὑπηρετεῖ τίς πνευματικές καί σωμα­τι­κές ἀνά­γκες τῶν ἀνθρώπων.  Ἀπό τήν ἐποχή τῶν Ἀποστόλων μέχρι σήμερα ἡ Ἐκ­­κλη­σία, σάν ζωντανή παρουσία τοῦ Χριστοῦ στόν κόσμο, συνεχίζει τό ἔργο τῆς σωτηρίας. Μέ τά θεῖα Μυστήρια καθαρίζει, ἐνισχύει, τροφοδοτεῖ καί στη­ρίζει τίς ψυχές. Μέ τήν ἔμπρακτη ἀγάπη ἐπουλώνει τίς πληγές τῆς δυστυ­χίας καί τοῦ πόνου, προετοιμάζει τούς ἀδυνάτους γιά τόν ἀγῶνα τῆς ζωῆς, παρηγορεῖ τή χή­ρα καί τ΄ ὀρφανό, περιθάλπει τόν ἐγκαταλειμμένο, διαλύει τά σκότη τῆς ἀπελ­πι­σίας καί ξαναφέρνει στήν ψυχή τή χαρά τῆς ἐλπί­δας. Ἡ θυσία, ἡ προσφορά καί ἡ ἀγά­πη προσδιορίζουν τό γνήσιο καί πρα­γματικό νόημα τοῦ Χριστιανισμοῦ.

            Μερικοί Χριστιανοί, ὅπως τότε οἱ Ἀπόστολοι, θέλουν τήν Ἐκ­κλη­σία ἰσχυρή καί δυνατή.  Πιστεύουν, ὅτι μιά πλούσια Ἐκκλη­σία θά μπορέσει ν΄ ἀντα­ποκριθεῖ στά αἰτήματα τῶν καιρῶν καί καθώς βλέπουν τήν Ὀρθόδοξη Ἐκ­­­κλησία ἀδύναμη καί περιορισμένη, κλονίζονται. Ἀγνοοῦν, ὅτι ἡ Ἐκ­­κλη­­σία εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χριστός κι ὅτι ἡ ζωή της εἶναι αὐτή τοῦ Χρι­στοῦ. Δό­ξα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ὁ Τίμιος Σταυρός Του. Δόξα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι οἱ διωγμοί, τά βάσανα, οἱ θλίψεις, οἱ πληγές, οἱ φυ­λακές, οἱ ἀκα­τα­στα­­­σίες, οἱ κόποι, οἱ ἀγρυπνίες, οἱ δυσφημίες, οἱ παιδεῖες. Ὁ Ἰησοῦς τό­τε βασίλεψε ὅταν ὑψώθηκε στό Γολγοθᾶ. Καί ἡ Ἐκκλησία τότε μεγα­λουρ­­γεῖ, ὅταν σταυρώνεται καί πάσχει. Ὁ Χριστός τότε γινόταν βασι­λεύς τοῦ κό­σμου, ὅταν χλευαζόταν καί φοροῦσε τό ἀκάνθινο στεφάνι. Ἡ Ἐκ­­­κλη­σία τό­τε βα­σι­λεύει, ὅταν θυσιάζεται καί διαπομπεύεται. Ὁ δρόμος τοῦ Γολ­γο­θᾶ ἀπο­κα­λύ­πτει τόν προορισμό μας πού εἶναι ἡ διά τῆς σταυ­ρώ­σεως τῶν παθῶν ἀνάσταση στή ζωή τῆς ἀφθαρσίας.

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί.

            Σκοπός τῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ κατάκτηση τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ὁ πόθος μας τότε θά γίνει πραγματικότητα, ἄν ἀκολουθήσουμε πιστά τήν πορεία τοῦ Χριστοῦ. Εἶναι ἀνηφορική καί γεμάτη θλίψεις «ἡ ὁδός» τοῦ Κυρίου, ὁδηγεῖ ὅμως στήν Ἀνάσταση. Θεμελιώδεις γραμμές αὐτῆς τῆς οὐρα­νοδρόμου πορείας εἶναι ἡ θυσία καί ἡ ταπείνωση. Θέλουμε νά γίνου­με μεγάλοι καί πρῶτοι;  Ἄς γίνουμε πρῶτα μικροί καί τελευταῖοι.