Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Νικολάου

ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ  ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Νικολάου

            Λαμπρή καί μεγαλοπρεπής, ἐπιβλητική καί θριαμβευτική ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ὑπῆρξε ἡ εἴσοδος τοῦ Χριστοῦ στά Ἱε­ρο­σό­λυ­μα. Τρία ἑκατομμύρια λαοῦ τόν ὑποδέχθηκαν μέ κραυγές ἐν­θου­σια­σμοῦ καί ἀλλα­λαγ­μούς. Ποτέ τά Ἱεροσόλυμα δέν εἶχαν γνωρίσει τόσο μεγάλη σέ ὄγκο καί μοναδική σέ μεγαλο­πρέ­πεια ὑποδοχή. Ἀπό τίς ζη­τω­κραυγές τοῦ λαοῦ καί ἀπό τίς ἐπευφημίες τῶν παι­διῶν «ἐσείσθη πᾶ­σα ἡ πόλις».

Μέ τά κλαδιά τῶν βαΐων στά χέρια φώνα­ζαν μέ ὅλη τή δύ­ναμή τους: «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμε­νος ἐν ὀνό­ματι Κυρίου, ὁ Βασιλεύς τοῦ Ἰσραήλ». Μέσα ὅμως στά ἑκα­τομ­μύ­ρια τοῦ λαοῦ ὑπῆρ­χαν καί με­ρι­κές δεκάδες ἀνθρώπων πού ἀσυγκί­νη­τοι ἀπό τίς πηγαῖες ἐκδηλώσεις τοῦ πλή­θους ὄχι μόνο δέν ἐχαί­ρο­ντο, ἀλλά μέ τό δηλητήριο τοῦ φθόνου στήν καρδιά με­θό­δευαν τήν καταδίκη τοῦ ἐρχόμενου Βασιλέως ἀπό τόν ἴδιο τό λαό πού τώρα τόν ἐπευφημοῦσε. Γι αὐτό καί ὁ Χριστός δέν ἐνθου­σιά­ζε­ται.  Βλέπει πίσω ἀπό τή σημερινή δόξα τήν αὐριανή ἐγκατάλειψη κι ἀ­κούει μετά το «Ὡσαν­νά» τό «ἆρον, ἆρον σταύρω­σον». Ἀλήθεια ἡ εἴ­σο­δος τοῦ Χρι­στοῦ στά Ἱεροσόλυμα εἶναι μιά τραγική ἡμέρα τῆς ὁποίας ἀξίζει νά μελε­τή­σου­με τά πρόσωπα πού παίρνουν μέρος στό πρω­τότυπο αὐτό δρᾶμα γιά νά διευκρινήσουμε καί τή δική μας θέση ἀπέ­ναντι σ΄αὐτό.

            Τά πρόσωπα πού διαδραματίζουν κάποιο ρόλο στό σημερινό σκη­­νι­­κό εἶναι ὁ λαός, οἱ φαρισαῖοι, οἱ Ἀπόστολοι, τά παιδιά κι ὁ Χριστός.

            α. Ὁ λαός βλέποντας στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ τόν Μεσσία τοῦ Ἰσ­ραήλ πού θά ἀναστήσει τό γένος καί θά ἀποκαταστήσει τή Βασιλεία τοῦ Δαβίδ τόν ὑποδέχεται «μετά βαΐων καί κλάδων». Ἡ εἴδηση γιά τήν ἀνά­στα­ση τοῦ Λαζάρου ἀναμόχλευσε τίς προσδοκίες του. Ἔτσι ἤθελαν τόν Μεσσία ἰσχυρό, θαυμα­το­ποιό, ἱκανό νά συντρί­ψει τήν Ρω­μαϊκή κυριαρχία. Ὁ λαός εἶχε παρανοήσει τήν ἰδιό­­τητα τοῦ Χριστοῦ. Γι αὐτό κι ὅταν εἶδε ὅτι ὁ Χριστός δέν ἦταν αὐτός πού νό­μι­ζε δέν δίστασε τόν ἐνθουσιασμό νά μετα­στρέ­ψει σέ ἀγα­νάκτηση. «Μετά κλά­δων ὑμνή­σαντες πρότερον μετά ξύλων συ­νέ­­λα­βον ὕστερον οἱ ἀγνώ­μο­νες τοῦ Χρι­στοῦ».

            β.  Οἱ Γραμματεῖς καί οἱ Φαρισαῖοι δέν χαίρονται μαζί μέ τό λαό, ταρά­ζο­νται, τρομοκρατοῦνται, φοβοῦνται τή λαϊκή ἐπιρροή τοῦ Χρι­στοῦ. Ἀκολουθοῦν τό Χριστό καί τόν κατασκοπεύουν. Κατα­στρώ­νουν σχέ­διο ἐξολο­θρε­μοῦ τοῦ Χρι­στοῦ καί κατορθώνουν μέσα σέ λίγες ὧρες νά μετα­στρέ­ψουν τήν κοίτη τοῦ ὁρ­μη­τι­κοῦ λαϊκοῦ ἐνθου­σια­σμοῦ σέ καταστρο­φι­κή μανία κατά τοῦ Ἰησοῦ.

            γ. Οἱ Ἀπόστολοι εἶναι σαστισμένοι. Βλέπουν καί δέν ἐννοοῦν.  Χαίρονται μαζί μέ τό λαό, ἀλλά κατά βάθος δέν ξέρουν γιατί γελοῦν καί γιατί ζητωκραυ­γά­ζουν. Σάν Ἑβραῖοι ἔχουν κι αὐτοί τό ὅραμα τοῦ Μεσσίου Χριστοῦ. Παρα­τη­ροῦν ὅμως ὅτι Ἐκεῖνος δέν ἀντα­πο­κρί­νε­ται στίς λαϊκές ἐπευφημίες, ὅτι εἰσέρ­χε­ται στήν ἁγία πόλη ταπεινά, σιωπηλά, ἁπλᾶ.  Προηγουμένως εἶχαν ἀκούσει ἀπό τό στόμα τοῦ διδασκάλου τους γιά τό πάθος Του. Τώρα ζοῦν τή δόξα καί τό με­γα­λεῖο Του. Τί ἄραγε συμβαίνει;

            δ. Τά παιδιά, τά ἀθῶα νήπια τῆς Ἱερουσαλήμ, γίνονται γλυκύ­φθογ­γες κιθά­ρες πού ψάλλουν τό δοξαστικό ἐμβατήριο. Μέ τήν παιδική ἀφελό­τη­τα ἀνε­βο­κα­τεβαίνουν στά δένδρα, τρέχουν, φωνά­ζουν δυνατά: «Ὡ­σαν­νά τῷ Υἱῷ Δαβίδ». Τῶν παιδιῶν τόν ὕμνο τόν δέχεται ὁ Χριστός. 

            ε. Ὁ Χριστός εἰσέρχεται «πραῢς». Δέν χαίρει, δέν ἐπαίρεται, λυ­πᾶται. Βλέπει μπροστά του τό πάθος καί τόν Σταυρό. Λυπᾶται γιά τήν ἀπότομη μετα­βο­λή τοῦ λαοῦ πού σέ λίγες μόλις ὧρες μετά τήν ἔν­δο­ξη εἴσοδό Του θά ἐπιτε­λε­σθεῖ. Κι ἀκόμα βλέπει τήν καταστροφή τῆς ἁγίας πόλεως, τίς ἀτιμίες καί τά φονικά πού θά ἔλθουν σάν συνέπεια τῆς ἄνομης συμπεριφορᾶς τοῦ Ἰσραήλ ἀπέ­να­ντι στό Σωτῆρα του. Ὁ λαός ζητω­­κραυ­γά­ζει, οἱ Μαθηταί τόν ὑμνοῦν καί τόν δοξά­ζουν, τά παιδιά ἐπευ­φη­μοῦν, κι Ἐ­­κεῖνος κλαίει. «Καί ὡς ἤγγισεν ἰδών τήν πόλιν ἔκλαυσεν ἐπ΄ αὐτήν».

-

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί.

            Ἡ εἴσοδος τοῦ Χριστοῦ στά Ἱεροσόλυμα γιά τή σημερινή Ἐκκλη­σία δέν εἶναι ἀνάμνηση ἑνός γεγονότος πού κάποτε συνέβη κι ἔχουμε χρέος νά τό θυ­μό­μα­στε, ἀλλά ἡ ἐπανάληψη τοῦ ἰδίου γε­γο­νό­τος μέσα στά χρο­νικά καί τοπικά πλαίσια τοῦ παρόντος. Καί σήμερα ἔρχεται ὁ Χριστός μέσα στήν πανη­γυ­ρι­κή Θεία Λειτουργία. Ἔρχεται πάλι γιά νά σταυρωθεῖ καί νά ἀναστηθεῖ. Ἔρ­χε­ται γιά νά ἐπαναλάβει τό Μυστήριο τῆς φιλαν­θρω­­­πίας Του. Μέσα σέ κάθε Θεία Λει­τουργία συνεχίζει τό ἔργο τῆς σωτη­ρίας μας. Ἰδιαίτερα αὐτές τίς μέρες θά ζή­σου­με τήν πορεία του πρός τό πά­θος καί τήν Ἀνάσταση μέ τίς ἱερές ἀκολουθίες, τήν κατανυκτική ὑμνο­λο­γία καί τή λεπτομε­ρεια­κή περιγραφή τῆς σταυρώσιμης πο­ρείας ἀπό τούς ἱερούς εὐαγγελιστάς. Ἡ ὑμνολογία μᾶς παρακινεῖ νά ὑποδε­χθοῦ­με τόν ἐρχόμενο Βασιλέα: «Ἐξέλθετε ἔθνη, ἐξέλθετε καί λαοί καί θεάσασθε σή­με­ρον, τόν Βασιλέα τῶν Οὐρανῶν ὡς ἐπί θρόνου ὑψηλοῦ, ἐπί πώλου εὐ­τε­λοῦς, τήν Ἱε­ρου­­σαλήμ προσεπιβαίνοντα».

  ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ  ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Νικολάου

            Θριαμβευτική καί μεγαλόπρεπη ἦταν ἡ ὑποδοχή τοῦ Κυρίου στά Ἱερο­σό­λυ­μα, ἀγα­πητοί μου Χριστιανοί. Ἀναρίθμητα πλήθη Ἑβραίων μ΄ αἰσθήματα λατρείας κι ἐν­θου­σιασμοῦ τόν ὑποδέχτηκαν στήν εἴσοδο τῆς πόλης ζητωκραυ­γά­ζο­ντας «Ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου». Τέτοια γιορτή ποτέ δέν εἶχαν ξαναζήσει τά Ἱεροσόλυμα. Φρενίτιδα ἐνθουσια­σμοῦ στά πλήθη. Στό πέρασμά Του ἔστρωναν πο­λύ­τιμα ἱμάτια καί κλαδιά ἀπό φοίνικες κι ἐλιές σκορποῦσαν. Ἄλλοι κρατοῦσαν στά χέ­ρια «τά βάϊα τῶν φοινίκων» καί φώναζαν μέ χαρά: «εὐλογημένη ἡ βασιλεία ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ πατρός ἡμῶν Δαβίδ».  Κι αὐτά τά νήπια δέν ὑστέρησαν σ΄ ἐκδηλώσεις λα­τρείας. Ἀνεβοκατέβαιναν στά δένδρα, προπορεύονται τῆς συνοδείας τοῦ Χριστοῦ, φώ­να­ζαν αὐθόρμητα κι ἐπευφημοῦσαν τόν ἐρχόμενο Βασιλέα τοῦ Δαβίδ. Δέν εἶναι ὑπερ­βο­λή αὐτό πού λέει ὁ Εὐαγγελιστής Ματθαῖος ὅτι «εἰσελθόντος αὐτοῦ εἰς Ἱεροσόλυμα ἐσεί­σθη πᾶσα ἡ πόλις».

            Γιατί ὅμως ὁ κόσμος ἐπιφύλαξε τόσο ἔνδοξη ὑποδοχή στό Χριστό;  Τί προσδο­κοῦ­σε ἀπ΄ αὐτόν; Γιά ποιό λόγο ξεσήκωσε τά πλήθη ἡ φήμη τῆς ἀφίξεώς Του στά Ἱερο­σό­λυ­μα; Τήν ἀπάντηση μᾶς δίνει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης: «Ἐμαρτύρει οὖν ὁ ὄχλος ὁ ὤν μετ΄ αὐτοῦ, ὅτε τόν Λάζαρον ἐφώνησεν ἐκ τοῦ μνημείου καί ἤγειρεν αὐτόν ἐκ νεκρῶν. Διά τοῦτο καί ὑπήντησεν αὐτῷ ὁ ὄχλος ...». Τό θαῦμα τῆς ἀναστάσεως τοῦ Λαζάρου συγκλό­νησε ὁλόκληρη τήν Ἰουδαία.  Αὐτό­πτες μάρτυρες διεφήμησαν ἀπ΄ ἄκρη σ΄ ἄκρη τῆς Παλαιστίνης τό συνταρα­κτι­κό γεγονός. Ἡ εἴδηση, ὅτι ὁ Διδάσκαλος ἀνάστησε τε­τραή­μερο νεκρό, ξεπερνοῦσε κάθε λογική. Ἤθελαν νά δοῦν τό νικητή τοῦ θανάτου. Νά συ­να­ντή­σουν τόν θαυματοποιό. Ν΄ ἀκούσουν τόν ἄνθρωπο πού ἀπό τά ἔγκατα τοῦ Ἅδη ξανάφερε στή ζωή ἕνα νεκρό!  Μέ τή θριαμβευτική ὑποδοχή τοῦ Χριστοῦ οἱ Ἰου­δαῖοι ἐκδήλωναν τούς πόθους καί τά ὁράματα τῆς φυλῆς τους γιά τήν ἐπανίδρυση τῆς βα­σιλείας τοῦ Δαβίδ, πού τώρα ἔλπιζαν, ὅτι θά πραγματοποιεῖτο ἀπό τόν Ἰησοῦ. Κυ­ρίως ὅμως ἐξέφραζαν τή χαρά τους γιά τή λύση τοῦ μεγάλου δράματος τοῦ θανάτου καί τήν κατάλυση τῆς τυραννίας τοῦ Ἅδη. Οἱ Ἱεροσολυμῖτες τόν ὑποδέχτηκαν ὅπως τόν ὑποδέχεται ἡ Ἐκκλησία σήμερα ψάλλο­ντας: «Σοί τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν», δηλ. σάν νικητή καί θριαμβευτή ὄχι ἐγκοσμίων ἐχθρῶν, ἀλλά τοῦ προαιωνίου ἐχθροῦ τῆς ἀνθρωπότητας, τοῦ διαβόλου. Γι΄ αὐτό κρατοῦσαν βαΐα, γιά νά δηλώσουν τή νίκη τοῦ Χρι­στοῦ κατά τοῦ θανάτου. Γι΄ αὐτό τό λόγο ἡ σημερινή ἡμέρα εἶναι ἡμέρα εὐφρο­σύ­νης. «Χαῖρε καί εὐφραίνου πόλις Σιών, τέρπου καί ἀγάλλου ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ» ἀνα­­κρά­ζει ὁ ἱερός ὑμνογράφος. Καί ὁ θεηγόρος Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν καλεῖ τούς πιστούς στή χαρά τῆς κοινῆς ἀναστάσεως: «Ἀδελφοί χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντο­τε πάλιν ἐρῶ χαίρετε». Σήμερα πρίν ἀπό τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ γιορ­τά­ζουμε τό προοίμιο τῆς κοινῆς Ἀναστάσεως καί καθώς προπορευόμαστε πρός τό ἑκούσιο πάθος ἐνι­σχυό­μα­στε ἀπό τό θαῦμα τοῦ Λαζάρου μέ τήν ἐλπίδα τῆς δικῆς μας Ἀναστάσεως. 

            Οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καθώς ἀναλύουν κι ἑρμηνεύουν τά περι­στα­τι­κά τῆς Βαϊο­φόρου, βλέπουν σέ πολλά κάποια ἀλληγορία. Τονίζουν, ὅτι ἡ ἔλευση τοῦ Χριστοῦ συ­νεχίζεται καί σήμερα στόν κόσμο. Πῶλος εἶναι ὁ «ἐξ ἐθνῶν λαός» ἐπάνω στόν ὁποῖο ἀναπαύεται ὁ Χριστός καί διά τοῦ ὁποίου ἀναγορεύθηκε «βασιλεύς πάσης τῆς γῆς». Ἡ συναγωγή τῶν Ἑβραίων ἔμεινε στήν πονηριά, ἀσυγκίνητη ἀπό τήν παρουσία Του. Ἐ­γκα­­τέλειψε τόν Υἱό τοῦ Θεοῦ καί πολύ σύντομα ἀπό τό «Ὡσαννά» ἔφτασε στό «Σταυ­ρω­θήτω». Ἔμεινε ἐπαναπαυμένη στίς προγονικές δάφνες, τυφλή μπροστά στήν ἄφατη φι­λανθρωπία Του. Ὁ εὐνοημένος λαός δέν ἀναγνώρισε τόν Σωτῆρα. Οἱ ἀκριβοδίκαιοι τηρητές τοῦ Νόμου δέν ἀντιλήφθηκαν τήν παρουσία τοῦ νομοθέτη. Ἀλλά οἱ ἄνθρωποι τῶν παθῶν καί τῆς εἰδωλο­λα­τρείας, οἱ ταπεινωμένοι μέσα στήν ἐμπάθεια τῆς καθημε­ρι­νό­τητας τόν ἀναγνώρισαν, τόν τίμησαν καί τόν λάτρεψαν. Ἀπό τήν ἀπιστία ἦλθαν στήν πίστη καί ἀπό τό «ἵππειον θράσος» ἔφθασαν στήν κατάσταση τῆς ἀγάπης. Ἐ­ξα­γο­ράσθηκαν μέ τό τίμιο Αἷμα τοῦ Ἰησοῦ ἀπό τήν καταδυναστεία τοῦ διαβόλου, ἀνα­και­νί­σθηκαν μέ τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί κατα­στά­θηκαν ὁ νέος Ἰσραήλ τοῦ Θεοῦ. Αὐτός ὁ λαός τῆς Χάριτος, ὁ ἐλεημένος ἀπό τό Θεό ὑποδέχεται σήμερα τόν ἐρ­χό­με­νο Βασιλέα. Συνοστιζόμενος στήν Ἁγία Σιών, στόν Πανάγιο Τάφο τοῦ Κυρίου, ἀλλά καί σ΄ ὅλους τούς Ὀρ­θοδόξους Ναούς, ὑποδεχόμενος τόν Σωτῆρα του ψάλλει: «Εὐλο­γη­μέ­νος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

            Δέν ἔπαψαν ὅμως νά ὑπάρχουν καί σήμερα Χριστιανοί πού σκέπτονται ὅπως οἱ Ἰουδαῖοι τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ὅπως ἐκεῖνοι «ἐβλα­σφήμουν παρανόμως» καί ἀπό φθόνο ἐξύ­φαιναν τήν κατά τοῦ Χριστοῦ συνωμοσία, ἔτσι καί σήμερα στό θρίαμβο τῆς Ἐκ­κλη­σίας καί τῆς πίστεως ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού μέ δόλο σχεδιάζουν τόν ἀφανι­σμό της. Συ­νεργάζονται μέ τίς δυνάμεις τοῦ σκότους νά «διαλύσουν» τή θεοϊδρυτη Ἐκκλησία καί μετέρχονται ὅλα τά μέσα γιά νά τή διαπομπεύσουν καί τήν ἐξευτελίσουν. Ἡ ἱστο­ρία ὅμως μᾶς διδάσκει, ὅτι «φοβε­ρόν τό ἐμπεσεῖν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντοςž οὗτος Κριτής ἐστιν ἐνθυμήσεων καί ἐννοιῶν καρδίας». Τίποτε δέν Τοῦ ξεφεύγει. Πρός στιγμήν σιω­πᾶ καί μακρο­θυ­μεῖ, ἀλλά στό τέλος ἐξαπολύει τούς κεραυνούς τῆς δικαίας του ὀργῆς.

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί!

            Καί σήμερα ἔρχεται ὁ Χριστός στή γῆ τῶν στεναγμῶν καί δακρύων. Ἔρχε­ται γιά νά θυσιαστεῖ καί ἀναστηθεῖ χάρη τῶν ἀνθρώπων. Πόσοι ἀπό μᾶς εἶναι ἕτοιμοι ν΄ ἁπλώσουν τά πέπλα τῶν θείων ἔργων στήν ὑποδοχή Του καί ἀντί βαΐων νά πάρουν στά χέρια τους τά εὔοσμα ἄνθη τῶν ἀρετῶν; Πόσοι ὁμολογοῦν πίστη στόν οὐράνιο Βασιλέα καί πόσοι σάν τούς Φαρισαίους σπεύδουν νά σχεδιάσουν τῆς προδοσίας τό φίλημα;