Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Νικολάου

ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ  ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΤΥΦΛΟΥ

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Νικολάου

            Μαρτυρική ἦταν ἡ ταλαιπωρία τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ, ἀγαπη­τοί μου Χρι­στια­νοί, ὄχι μόνο μέ­χρι τή στιγμή τῆς ἰασεώς του ἀλλά καί μετά. Πρίν συνα­ντή­σει τόν Σω­τῆρα του ζοῦσε μέσα στό σκοτάδι στε­ρούμενος τοῦ μεγάλου ἀγα­θοῦ, τοῦ φωτός. Ὅταν συνήντησε τό ἀλη­θινό φῶς τότε ἐξεγέρ­θη­σαν ἐνα­ντίον του οἱ ἄν­θρω­ποι τοῦ σκό­τους. Ἔκπληκτοι οἱ γείτονες κι ἐκεῖ­νοι πού τόν ἔβλεπαν προη­γου­­μέ­νως τυφλό, τόν ρωτοῦσαν, πῶς ἔγι­­νε τό θαῦμα. Ἐ­κεῖ­νος χωρίς κανέ­να δι­σταγ­μό διεκήρυττε τήν ἀλή­θεια, ὅτι δηλαδή «ἄν­θρω­πος λεγό­με­νος Ἰησοῦς πη­λόν ἐποίησε καί ἐπέ­χρισέ μου τούς ὀφθαλ­μούς...».

Οἱ Φαρισαῖοι, μπροστά στούς ὁποίους ὁδηγεῖται γιά νά δώσει ἐξη­γή­σεις, δέν συγκινοῦνται ἀπό τή θαυ­μα­τουρ­γι­κή ἴαση. Τυ­φλοί στήν ψυχή ὀρ­­γίζονται, γιατί ἔγινε θερα­­πεία μέρα Σάββατο. Κα­­λοῦν τούς γονεῖς του. Πά­λι ἐκ δευτέρου φω­νά­ζουν τόν ἴδιο. Προ­σπαθοῦν νά τόν ἐκ­φο­βή­σουν. Τέλος, ὅταν βλέ­πουν τήν προ­σή­λωσή του στόν εὐεργέ­τη του, τόν βρίζουν καί τόν διώ­­χνουν ἀπ΄ τή συναγωγή.

            Κλῆρος τῶν χριστιανῶν εἶναι οἱ λοιδωρίες, οἱ διωγμοί καί τά βά­­σανα. Ὁ Κύ­ριος πολλές φορές εἶχε τονίσει στούς Ἀποστόλους του, ὅτι τούς περιμένουν δο­κιμασίες καί θλίψεις. «Εἰ ἐμέ ἐδίωξαν καί ὑμᾶς διώξουσιν» τούς εἶχε πεῖ. Οἱ δυ­νά­μεις τοῦ σκότους τίς ὁποῖες ἀνάτρεψε μέ τή διδα­σκα­λία του ὁ Χριστός, θά συ­να­σπίζονταν γιά νά ἐξοντώσουν ἐκείνους πού θά συ­νέχιζαν τό ἔργο του. Ἔτσι κι ἔγι­νε.  Δοκιμάσθηκαν «ὡς χρυσός ἐν χω­νευ­τηρίῳ» οἱ Ἀπόστολοι. Διώχθη­καν ἀπό πό­λη σέ πόλη. Ἔγιναν ἀπο­συ­νά­γω­γοι. «Ὑπέμειναν μυρίας βασά­νους διά Χρι­στόν». Μετά τούς Ἀπο­στό­λους οἱ μάρτυρες κι οἱ ὁμολο­γη­ταί κι οἱ χριστιανοί τῶν κα­τα­κομβῶν, γιά τήν πίστη τους δοκιμάσαν πολλές θλίψεις. Ὄχι μόνον ἐκεῖνοι, ἀλ­λά κι οἱ πιστοί καί συνειδητοί χριστιανοί ὅ­λων τῶν ἐποχῶν ὑποφέρουν πολλές θλί­ψεις γιά τό Χριστό. Καί λέ­γει ὁ ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος ὅτι ὅπως τό σῶμα τοῦ ἀν­θρώ­που συνοδεύει ἡ σκιά, ἔτσι κι οἱ διωγμοί συνοδεύουν τή ζωή τοῦ χρι­στια­νοῦ.

            Ὑπάρχουν διωγμοί πού δέν γίνονται ἀντιληπτοί ἀπό τό περι­βάλ­λον καί δέν δημιουργοῦν κανένα θόρυβο. Εἶναι ὕπουλοι καί κρυ­φοί. Αὐτοῦ τοῦ εἴδους τούς διωγμούς δηλ. τίς εἰρωνίες καί τούς χλευα­σμούς, τίς περι­φρο­νή­σεις καί τούς πα­ρα­γκωνισμούς ὑφίσταται κάθε πιστός ἀπό τή στιγμή πού θά εἰσέλθει πιό συ­νει­­δητά στό δρόμο τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Θά συ­να­ντήσει τήν ἀντίθεση τοῦ πε­ρι­βάλ­­λο­ντός του, ἀκόμα κι αὐτῶν τῶν οἰ­κείων του. Ἡ προσήλωσή του στήν Ἐκ­­κλη­σία, ἡ τακτική προσέλευσή του στά Μυστήρια, ἡ ἀγνή καί προ­σε­κτική ζωή του, ἡ προ­σεγμένη καί δια­κρι­τι­κή συμπεριφορά του θά προκαλέσει τήν εἰρωνία καί τά πει­­ραχτικά σχό­λια ἐκείνων πού δέν ζοῦν «κατά Χριστόν». Κι αὐτό γιατί ἡ φω­τει­νή ζωή ἑνός πιστοῦ εἶ­ναι γι αὐτούς τούς ράθυμους καί ἀκατά­στα­τους, κρίση καί ἔ­λεγχος ...

            Δέν θά πρέπει νά λησμονοῦμε ποτέ, πώς ἔχουμε κληθεῖ «εἰς τοῦτο, ὅτι καί Χρι­­στός ἔπαθεν ὑπέρ ἡμῶν, ὑμῖν ὑπολιμπάνων ὑπο­γραμ­­μόν, ἵνα ἐπακο­λου­θή­σω­­μεν τοῖς ἴχνεσιν αὐτοῦ ... ὅς λοιδο­ρού­μενος οὐκ ἀντε­λοι­δό­ρει, πάσχων οὐκ ἠπεί­λει, παρεδίδου δέ τῷ κρί­νο­ντι δικαίως». Πρῶτα Ἐκεῖ­νος καί πίσω Του ἐμεῖς ἀνεβαίνουμε τό μαρτυρικό δρόμο τοῦ Γολγοθᾶ. Ὅ­ταν βαπτισθήκαμε στ΄ Ὄνομά Του, πρῶτα ἐνδυθήκαμε τό θάνατό Του. Κά­θε μέρα πρέπει νά εἴμαστε ἕτοιμοι νά μαρτυρήσουμε γιά τό Εὐαγγέλιο καί τήν Ἐκ­κλη­σία. Ἡ Ὀ­­θόδοξη πίστη καυχιέται γιά τούς μάρτυρές της, στούς ἀγῶνες τῶν ὁποίων ὀφείλει τήν ἐλευθερία της. Αὐ­τούς καθημερινά μᾶς προβάλ­λει σάν πρότυπα ζωῆς. Ὁ Ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν, ὁ ὁ­ποῖος γιά τό Χρι­­στό ὑπέμεινε ἀναρίθμητα δεινά, τονίζει ὅτι δέν πρέ­πει νά πι­στεύου­­με μόνο στό Χριστό, ἀλλά καί νά πάσχουμε ὑπέρ αὐ­τοῦ «οὐ μό­νον τό εἰς αὐ­­τόν πιστεύειν, ἀλλά καί τό ὑπέρ αὐτοῦ πάσχειν».

            Ἡ διαγωγή μας ἀπέναντι στούς διῶκτες μας πρέπει νά εἶναι ὅπως τοῦ Χρι­στοῦ καί τῶν ἁγίων, «μή ἀποδιδόντες κακόν ἀντί κακοῦ λοιδορίαν ἀντί λοι­δο­ρίας, τοὐναντίον δέ εὐλογοῦντες». Ἐμεῖς θά πρέ­­πει ὅταν ἀγω­νι­ζό­μαστε γιά τό Χρι­στό, νά μή ταυτίζουμε τήν ἁ­μαρ­­τία μέ τό πρόσωπο τοῦ ἁμαρ­τωλοῦ, ἀλλ΄ αὐ­τή μέν νά μα­χό­μα­στε, τόν ἄνθρωπο ὅμως νά συμπα­θοῦ­με καί νά προ­σευ­χό­μα­στε γι αὐ­­τόν. Ἐπίσης νά μήν ἀνταποδίδουμε τά ἴδια, ἀλλά ὅταν ὑβρι­ζό­μα­στε νά εὐ­λογοῦμε, ὅταν διωκόμαστε ν΄ ἀνε­χό­με­θα, ὅταν βλασφη­μού­­μαστε νά πα­ρα­κα­λοῦμε. Οἱ διῶκτες οὐσιαστικά εἶναι εὐεργέτες μας, ἀφοῦ μέ τίς θλίψεις πού μᾶς προ­καλοῦν μᾶς ἐξασκοῦν στήν ὑπο­­μονή καί μᾶς εἰσάγουν στήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μ΄ αὐτό τό πνεῦ­­μα ὁ ἅγιος Συμεών ὁ νέος Θεολόγος γράφει: «εἰ δέ καί διω­­χθῆ­ναι σε ὑπέρ δικαιοσύνης ... τότε σκίρτησον, ὅτι ἡ Βασιλεία τῶν οὐ­ρα­νῶν σοῦ γέ­γο­­νε καί ποῖον τούτου μεῖζον»

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΟΥ  ΤΥΦΛΟΥ

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

          Ὁ ἐκ γενετῆς τυφλός ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνεται ὅτι ἦταν τό τραγικό πρόσωπο τῆς ἡμέρας. Στήν πραγματικότητα ὅμως ἐκεῖνος μέν ἦταν τυφλός, ἀλλά εἶχε μάτια ψυχῆς μέ τά ὁποῖα ἔβλεπε τό ἀληθινό φῶς, ἐνῶ οἱ Φαρισαῖοι, πού εἶχαν σωματικά μάτια ἦταν οἱ τυφλοί, πού ζοῦσαν στό σκοτάδι καί ἀδυνατοῦσαν νά ἀντιληφθοῦν τόν ἥλιο τῆς δικαιοσύνης.  Ζοῦσαν σ΄ ἕνα διαφορετικό κόσμο πού καταργεῖ τό αἰσθητήριο τῆς πνευ­μα­τι­κῆς ὁράσεως καί διακρίσεως, στόν κόσμο τοῦ φανατισμοῦ καί τῆς μι­σαλ­λο­δο­ξίας. Γι αὐτό τό φαινόμενο τοῦ φανατισμοῦ, πού δυστυχῶς γιά πολλούς ἀπό τούς ζηλωτές Χριστιανούς εἶναι μία ἐπικίνδυνη παγίδα, θά κάνουμε σήμερα λόγο.

          Παρατηρήσατε τούς Φαρισαίους τῆς σημερινῆς Εὐαγγελικῆς περι­κο­πῆς. Εἶναι οἱ κλασικοί τύποι φανατισμένων ἀνθρώπων πού πέρα ἀπό τό δικό τους πιστεύω δέν ὑπάρχει καμιά δυνατότης ἀναγνωρίσεως τῆς ἀξίας τοῦ ἄλλου. Διεκδικοῦν τήν αὐθεντία. Ὅ,τι ἐκεῖνοι θεωροῦν ὀρθό, αὐ­τό καί εἶναι. Εἶναι ἄνθρωποι τῆς ἀκρίβειας τοῦ νόμου καί τοῦ τύπου. Δέν κάνουν καμιά ὑποχώρηση. Δέν θέλουν νά πέσουν στά μάτια τοῦ κό­σμου ἔστω κι ἄν μέσα τους διεξάγεται ἕνας τρομερός πόλεμος μέ τή συ­νεί­δησή τους. Προκειμένου νά ἐπιβάλλουν τήν ἰδεολογία τους μετέρ­χο­νται ὅλα τά μέσα ἀκόμα καί τή βία καί τόν ἐξαναγκασμό γιατί πιστεύουν ὅτι ὁ σκοπός ἁγιά­ζει τά μέσα. Ὅλη ἡ οὐσία αὐτῆς τῆς τακτικῆς εἶναι νά μή χά­σουν τήν ὑπό­λη­ψή τους στά μάτια τοῦ λαοῦ.

          Ὁ δυστυχισμένος τυφλός εἶναι σάν τό θῦμα στά χέρια τῶν λεόντων.  Τούς λέει τήν ἀλήθεια, ὅτι τόν ἐθεράπευσε ὁ Ἰησοῦς, ἀλλά ἐκεῖνοι προ­σπα­θοῦν νά τοῦ ἀμφισβητήσουν τή θεραπεία. Δέν πείθονται σ΄ αὐτά πού τούς λέει. Μέ κάθε τρόπο καί πολλή ψυχολογική βία ἀγωνίζονται νά τόν κάνουν νά ἀρνηθεῖ τό θαῦμα. Καλοῦν τούς γονεῖς του γιά νά πιστο­ποή­σουν τήν ταυτότητα τοῦ παιδιοῦ τους. Κι ὅταν μή μπορώντας πιά νά κά­νουν ἀλλιῶς, ἀναγνωρίζουν τή θεραπεία καί τήν ἀποδίδουν στή δύναμη τοῦ Θεοῦ. «Δός δόξαν τῷ Θεῷ» τοῦ λένε. Δέν πιστεύουν στή δύναμη τοῦ Χρι­στοῦ. Γι΄ αὐτούς εἶναι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός. «Ἡμεῖς οἴδαμεν ὅτι ὁ ἄν­θρω­­πος οὗτος ἁμαρτωλός ἐστιν».

          Ὁ φανατισμένος διαστρέφει τήν ἀλήθεια, κηλιδώνει ὑπολείψεις, ἀποκαλύπτει ἐλαττώματα ἐκείνων πού δέν ταυτίζονται μέ τό πιστεύω του.  Οἱ φανατισμένοι ἄνθρωποι εἶναι ψυχονευρωτικά ἄτομα, ἀνισόρ­ρο­πες καί διχασμένες προσωπικότητες. Ἀποκλείουν τή δυνατότητα διαλό­γου καί ἀ­νταλ­λαγῆς. Στηρίζονται στό μονόλογο καί στόν φαρισαϊκό δογ­μα­τισμό.

          Θά μπορούσαμε νά χωρίζαμε τόν φανατισμό σέ δύο κατηγορίες.  Στόν πολιτικό καί στόν θρησκευτικό. Στήν πρώτη κατηγορία θεοποιεῖται μιά πολιτική ἰδεολογία ἤ ἕνας πολιτικός ἀρχηγός. Οἱ ὀπαδοί τους βλέπουν σ΄ αὐτά μόνο καλά, μόνο προτερήματα κι ἀρετές. Καμιά φορά φθάνουν στό σημεῖο καί τά ἀνθρώπινα ἀκόμα πάθη τους νά τά βλέπουν σάν χαρί­σμα­­τα.

          Ὁ θρησκευτικός φανατισμός εἶναι πιό ἐπικίνδυνος γιατί μέσα του ὑπάρχει ἡ ψευδαίσθηση, ὅτι τά πάντα γίνονται γιά τόν Θεό. Ὁ φανατικός τῆς κατηγορίας αὐτῆς μέ τό πρόσχημα τοῦ ζήλου καί τῆς ἀφοσιώσεως στήν ἀλήθεια τῆς πίστεως φθάνει σέ ἐπικίνδυνες ἀκρότητες πού ἔχουν δυσά­­ρε­­στες συνέπειες ὄχι μόνο στήν ψυχοπνευματική του ὑγεία, ἀλλά καί στή μετά τῶν ἄλλων ἀνθρώπων ἐπικοινωνία. Ὁ φανατισμός του τόν κάνει νά βλέπει τούς ἄλλους σάν ἁμαρτωλούς, ἐξωμότες, παραβάτες, ἐπι­κίν­δυ­νους γιά τή σωτηρία του, προδότες τῶν ὁσίων καί τῶν ἱερῶν. Ἡ πίστη του αὐτή τόν ὠθεῖ στόν διαχωρισμό ἀπό τούς ἄλλους, στήν ἀπόκτησή του ἀπό τό σύ­νο­λο καί στόν φατριασμό. Πόσες ἔριδες, πόσα σχίσματα καί φατρίες, πόσες παρασυναγωγές καί παρατάξεις μέσα στίς θρησκεῖες διαίρεσαν ἔθνη καί λαούς.

          Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί!           Σέ ἄτομο πού κατέχει τήν ἀλήθεια ὁ φα­να­τισμός δέν βρίσκει πρόσφορο ἔδαφος. Ἐμεῖς, ἐπειδή κατέχουμε τήν ἀλή­θεια δέν ἔχουμε καμ­μιά σχέση μέ τόν φανατισμό καί τόν ἐξανα­γκα­σμό. Ἀγω­νιζόμεθα γιά τή διά­δοση τοῦ Εὐαγγελικοῦ μηνύματος χωρίς φα­να­τισμό, γιατί ἐμπιστευό­με­θα τήν καλλιέργεια καί τήν καρποφορία στή δύ­να­μη τῆς θείας Χάριτος.  Πλήν ὅμως ὑποκείμεθα στόν κίνδυνο ἀπό ἄμε­τρο ζῆλο νά ἀποκλίνουμε ἀπό τόν δρόμο τῆς θεϊκῆς διαγωγῆς. Γι αὐτό χρειά­­ζεται νά προσέχουμε ἀδιά­λει­πτα τίς παγίδες τοῦ διαιρέτου διαβόλου. Μέ ταπείνωση καί ἀγάπη νά ἀκο­λου­θοῦμε τήν ἀλάθητη Ἐκκλησία. Νά ὑπο­τάξουμε τό ἐγώ στό θέλημα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί νά πορευόμεθα τόν δρόμο τῆς ζωῆς μας «ἐν εἰρήνη καί ὁμονοίᾳ».