Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Νικολάου

ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ  ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Νικολάου

          Ὁ διάλογος τοῦ Ἰησοῦ μέ τήν Σαμαρείτιδα στό «φρέαρ τοῦ Ἰα­κώβ», ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ὑπῆρξε ἀποφασιστικῆς σημασίας γιά τήν μετέπειτα ζωή τῆς ἁμαρτωλῆς γυναίκας, ἡ ὁποία ἀπό τή στιγμή ἐκείνη ἐγκατέλειψε τά ἔργα τῆς ἁμαρτίας, ἔγινε εὐαγγελίστρια τοῦ Χριστοῦ κι ἀξιώ­θηκε μαρτυρικοῦ τέλους. Ἡ Θεία Χάρις τῆς ἐφώτισε τήν σκοτεινή ψυ­χή καί τῆς ἔσβησε τήν φλόγα τῶν παθῶν. Ὁ διψασμένος ὁδοιπόρος ζη­τώ­ντας λίγο δροσερό νερό ἀπό τό βαθύ πη­γάδι τοῦ Ἰακώβ τῆς ἔδωσε συγ­χρό­νως «τό ὕδωρ τό ζῶν» μέ τό ὁποῖο ἐπότισε τήν καμένη ψυχή της, μέσα στήν ὁποία ἐβλάστησαν πο­λύκαρπα δένδρα μετανοίας, εὐώδη παραδείσια ἄνθη οὐρανίων ἀρε­τῶν, τά ὁποῖα κοσμοῦν τήν φωτολαμπῆ μορφή της.

          «Τό φρέαρ» τῆς σημερινῆς διδασκαλίας εἶναι πράγματι βαθύ.  Ἄς ἀντλήσουμε ὅμως μερικές σταγόνες γιά νά δροσίσουμε τά διψα­σμέ­να χείλη μας κάνοντας κέντρο τῆς ὁμιλίας μας τό βαρυσήμαντο χωρίο πού ὁμιλεῖ γιά τούς προσκυνητές τοῦ Θεοῦ.

          Στό ἐρώτημα τῆς γυναίκας σέ ποιό τόπο πρέπει νά προσκυνεῖ τό Θεό, στό Ναό τῆς Ἱερουσαλήμ ἤ στό ὄρος Γαριζίν, ὁ Ἰησοῦς διδάσκει τόν τρόπο γνησίας προσκυνήσεως τοῦ Θεοῦ. Σέ κάθε τόπο προσκυνεῖται ὁ Θεός, ἀρκεῖ «οἱ προσκυνοῦντες αὐτόν» νά τόν προσκυνοῦν «ἐν πνεύματι καί ἀληθείᾳ». Ὁ Θεός εἶναι πνεῦμα καί ζητεῖ πνευματική προσκύνηση. Αὐτή τήν ἀλήθεια διεκύρηξε ἀργότερα ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στούς Ἀθη­ναίους. «Ὁ Θεός ὁ ποιήσας τόν κόσμον καί πάντα τά ἐν αὐτῷ, οὖτος οὐρα­νοῦ καί γῆς Κύριος ὑπάρ­χων οὐκ ἐν χειροποιήτοις ναοῖς κατοικεῖ». Σέ κάθε τόπο τῆς δεσπο­τείας τοῦ Θεοῦ μπορεῖ ἡ ψυχή νά ὑμνεῖ καί νά λατρεύει τό Θεό. Ὑ­πάρχουν ὅμως καί ὁρισμένοι ἁγιασμένοι τόποι, πού συνδέο­νται μέ τήν ἐπί γῆς παρουσία τοῦ Χριστοῦ, τῆς Ὑπεραγίας Θεο­τό­κου καί τῶν ἁγίων, ὅπου προελκύουν τούς πιστούς καί ἐνισχύουν τήν πί­στη καί τήν εὐλάβεια. Ὑπάρχουν χαριτόβρυτα ἅγια λείψανα, θαυ­μα­­τουρ­γικές ἱερές εἰκόνες πού μέ τή μυστική δύναμή τους ἐμψυ­χώ­νουν τούς πιστούς καί μέ τά θαύματά τους αὐξάνουν τήν εὐσέβεια. Οἱ τό­ποι αὐτοί, τά ἱερά προσκυνήματα, εἶναι οἱ πνευματικοί μαγνῆτες πού συγκε­ντρώ­νουν χιλιάδες χριστιανούς κάθε χρόνο κι ἀποτελοῦν γιά τήν Ἐκκλησία μας μιά συγκλονιστική πραγματικότητα. 

          Ἡ παράδοση τῶν ἱερῶν ἀποδημιῶν ἀνάγει τήν ἀρχή της στούς πρώ­τους χριστιανικούς αἰῶνες. Ἀπό τότε οἱ χριστιανοί συνήθιζαν χά­ριν εὐ­λα­βείας νά ἐπισκέπτονται τούς ἁγίους τόπους, ὅπου ἔζησε καί σταυρώθηκε ὁ Κύριος. Στά παλαιά ἱερά ὁδοιπορικά μαζί μέ τίς περιπέ­τειες τῶν προ­σκυ­νητῶν στά μακρι­νά ταξίδια ἀναφέρονται καί πολ­λές ἱερές ἐμπειρίες τίς ὁποῖες ζοῦσαν οἱ πιστοί στούς τόπους τῶν θαυ­μά­των. Σ΄ ὁλόκληρη τή μα­κρόχρονη κοπιαστική ὁδοιπορία ὑπῆρ­χε ἔντονα ὁ πό­θος τῆς ἐκζη­τή­σεως τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἔφθαναν στόν προο­ρισμό τους μα­ζί μέ τίς πηγαῖες ἐκ­δη­λώσεις λατρείας δέν παρέ­λει­παν νά καθαριστοῦν μέ τό Μυστήριο τῆς Με­τανοίας, νά κοινω­νή­σουν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων καί νά ἐπιστρέ­ψουν στίς πατρίδες τους ἀνανεωμέ­νοι. 

          Στήν πατρίδα μας ὑπάρχει ἡ καλή συνήθεια τῶν ἱερῶν ἀποδη­μιῶν. Ἀπ΄ αὐτή τήν περίοδο καί κατά τήν διάρκεια ὅλου τοῦ καλο­και­ριοῦ διάφο­ροι θρησκευτικοί σύλλογοι καί ἄλλα πρακτορεῖα θά διοργανώσουν πολ­λές ἐπισκέψεις στούς ἁγιασμένους τόπους τῆς πατρίδος μας. Οἱ ἐκδρομές αὐτές μᾶς εἶναι ἀπαραίτητες γιά τή νευρική ἐκτόνωση καί τήν ψυχική ἀνακούφιση ἀπό τό στρές τῆς ἀγχόδους ἐποχῆς μας. Προσοχή ὅμως μή μείνουν μόνο εὐχάριστες ψυχαγωγικές ἐκδηλώσεις. Ἄς τίς κάνου­με ἱερές ἀποδημίες. Στά προ­σκυ­νήματα ὅπου θά πᾶμε ἄς προσπα­θή­σουμε νά ζήσουμε «ἐν πνεύ­ματι καί ἀληθείᾳ» τήν προσκύνηση τοῦ Θεοῦ. Μή παρα­λεί­ψουμε νά ἐξομολογηθοῦμε καί νά κοινωνήσουμε. Στίς πνευ­ματικές κο­λυμ­βῆ­θρες ἄς ἀναβαπτισθοῦμε. Ἄς κάνουμε τό προσκύνη­μα ἀφετηρία μιᾶς καινούργιας ζωῆς, δρόμο πού θά μᾶς ὁδηγήσει στόν οὐρα­νό.

           

  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΗΣ  ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

            Εἶναι πράγματι συγκλονιστικός, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ὁ διάλογος τοῦ Χρι­στοῦ μέ τή Σαμαρείτιδα πού διε­ξή­χθη στό φρέαρ τοῦ Ἰακώβ. Ἡ «κουρα­σμέ­νη» κι ἀπογοη­τευ­μέ­νη ἀπό τήν ἀκατά­στα­τη, ἁμαρ­τω­λή ζωή, γυναίκα, ζητάει ἀπό τόν Κύ­ριο «τό ὕδωρ τό ζῶν» καί Τόν παρακαλεῖ νά τήν ἀπαλλάξει ἀπό τήν κα­θημερινή κοπιώδη καί ἐπίπονη ἄντληση. Ἐνῶ στήν ἀρ­χή ἐκφράζει τή δυ­σα­ρέ­σκειά της γιά τή συνάντηση αὐτή, λόγῳ τοῦ προγονικοῦ μίσους Σαμαρειτῶν καί Ἰου­δαίων, ὅταν διαπιστώνει ὅτι εἶναι «προφήτης», ἀνοίγει τή δι­ψα­σμένη καρ­διά της γιά νά δεχθεῖ τή διδασκαλία Του, τρέχει καί κα­λεῖ τούς συγχωριανούς της, με­τανοεῖ κι ἀλλάζει ζωή καί γίνεται κή­ρυ­κας τοῦ Εὐαγγελίου Του. 

            Τό ὕδωρ γιά τό ὁποῖο μίλησε στή γυναίκα ὁ Ἰησοῦς εἶναι ἡ δω­ρεά τοῦ Θεοῦ, ἡ θεία Χάρη, ἐνσάρκωση τῆς ὁποίας εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Χρι­στός. Ἐκεῖνος μέ τήν ἐναν­θρώ­πισή Του ἔφερε στόν κόσμο τή θεία Χά­ρη. Μέ τήν Πεντηκοστή οἱ θεῖες δω­ρεές τοῦ Ἁγίου Πνεύ­μα­τος σκέ­πα­σαν τήν Ἐκκλησία, μέσα στήν ὁποία σήμερα ἀπο­κτᾶται ἡ θεία Χά­ρη καί μέσα ἀπό τήν ὁποία ἀναβλύζουν τά ρεῖθρα τῆς νέας ἐν Χρι­στῷ ζωῆς. Ἡ διά τῶν Μυστηρίων παρε­χο­μέ­νη στούς πιστούς Θεία Χά­ρη ζωο­γονεῖ, ἐνισχύει, ἐνδυναμώνει, σκεπάζει, φωτίζει, καθαρίζει καί ἐξαγνίζει τήν ψυ­χή. Ὄντας ἁμαρτωλός ὁ ἄνθρωπος καί μή μπο­ρώ­ντας, μόνο μέ τίς δικές του δυ­νάμεις νά βοηθηθεῖ, ἔχει ἀνά­γκη ἀπό τή δύναμη τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποῖα φωτίζει ἐσω­τερι­κῶς τό νοῦ κι ἐνδυναμώνει τή θέλησή του νά ἐπιμένει στό ἀγαθό.

            Ταμειοῦχος τῆς θείας Χάριτος εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Ἡ δωρεά τοῦ Θεοῦ δέν πα­ρέχεται μ΄ ἄλλο τρόπο, παρά μόνο μέ τή συμ­με­το­χή τοῦ ἀν­θρώπου στό Μυ­στι­κό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, στήν Ἐκ­κλη­σία. Μέ τό ἅγιο Βάπτισμα καί μέ τό Χρῖσμα παίρ­­νουμε τίς δωρεές τοῦ Θεοῦ. Μέ τό ἅγιο Βάπτισμα ἑνώνεται ὁ πιστός μέ τό Χρι­­­στό. Μετέχει στό θά­να­το καί στήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Μέ τό Χρῖσμα σφρα­­γίζεται μέ τή σφραγίδα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί καθίσταται υἱός καί κλη­ρο­­­νόμος τῆς ἐπουρανίου Βασιλείας. Ὁλοκλήρωση τῆς νέας ἐν Χρι­στῷ ζωῆς ἐ­πέρ­χε­ται μέ τό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας μέ τό ὁποῖο γεμίζει ἡ ψυχή καί τό σῶ­μα μας μέ τά χαρίσματα καί τίς δυνάμεις τοῦ Χρι­στοῦ.

            Ὁ Θεός ἀγαπᾶ κάθε ἄνθρωπο, δίκαιο καί ἁμαρτωλό. Σέ ὅλους στέλ­νει τή θεία Χάρη, ἐφ΄ ὅσον τή θέλουν καί τή ζητοῦν. Τότε μόνο τήν ἀποσύρει, ὅταν δια­πι­στώνει ἄρνηση καί ἐμπαιγ­μό. Παρά ταῦτα ὅ­μως ὑπάρχει ἡ δυνατότητα ἐπα­να­κτή­σεως τῆς θείας Χάριτος. Τόν τρό­πο μᾶς τόν δείχνει στή σημερινή περι­κο­πή. Οἱ ἅγιοι Πατέρες λένε ὅτι ὁ Θεός ἀκολουθεῖ τήν ἑξῆς τα­κτι­κή. Πρῶτα φωτίζει τή συ­νείδηση καί τήν ὁδηγεῖ σέ αὐτογνωσία. Ὕστερα τήν καθαρίζει ἀπό τό βόρ­βο­ρο τῶν παθῶν μέ τά δάκρυα τῆς μετανοίας καί μετά τήν ἁγιάζει καί τήν τελειο­ποιεῖ.

            Αὐτό ἀκριβῶς συνέβη καί στήν περίπτωση τῆς Σαμα­ρεί­τι­δος.  Πρῶτα φέρ­νει σέ συναίσθηση τή μέχρι ἐκείνη τή στιγμή ἀναίσθητη καί πωρωμένη. «Ὕπαγε φώ­νησον τόν ἄνδρα σου» τῆς λέγει. Τῆς ἀπο­­κα­λύ­πτει, ὅτι γνωρίζει τά κρύφια τῆς καρδιᾶς της. Τῆς φωτίζει τά σκο­τεινά σημεῖα τῆς ζωῆς της. Τῆς δη­μιουρ­γεῖ ἐσω­τερική συνειδη­σια­­κή κρίση, ἡ ὁποία τήν ὁδηγεῖ στή γνήσια ἐξομολόγηση.  Με­τά τή μετάνοια ὅλα ἀλλάζουν. Τό φῶς τοῦ  Ἁγίου Πνεύματος καταυγάζει τήν ψυχή της καί μέ τό μαρ­τυ­ρι­κό τέλος ἡ Ἐκκλησία τήν ἀνεβάζει στή θέση τῶν ἐκλε­κτῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ.

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί!

 Ἐξ΄ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μας, πολλές φορές ὁ Θεός ὑποστέλ­λει τή θεία Χάρη Του. Ἀποσύρει τήν εὔνοιά Του καί μᾶς ἐγκα­τα­λεί­πει. Τότε τήν πνευματική μας δίψα ζητᾶμε νά ἱκα­νο­ποιή­σουμε μέ τά πά­­θη, τίς ἡδονές καί τά τερπνά τοῦ κόσμου, τά ὁποῖα - ἀντίθετα ἀπ΄ ὅτι προσδοκοῦμε - ἐξάπτουν τήν ἐσωτερική φλό­γα. Μιά μόνο εἶναι ἡ δρο­σιστική πηγή ἀπό τήν ὁποία ἐκπη­γά­ζει τό «ζῶν ὕδωρ». Ὁ Χρι­στός. Ἄς προσέλθουμε ταπεινά μέ δάκρυα αὐτογνω­σίας κι ὅπως ἡ Σα­μα­ρείτιδα ἄς Τόν ἱκετεύσουμε: «Κύριε δός μοι τοῦτο τό ὕδωρ, ἵνα μή διψῶ». Ἀπα­ραίτητη προϋ­πό­θεση τῆς θείας δωρεᾶς εἶναι ἡ μετά­νοια. Ὅπως γιά ν΄ ἀνοί­ξουν οἱ φλέβες τῶν πηγῶν τῆς γῆς χρειάζεται πολ­­λή βροχή, ἔτσι καί γιά νά γε­μί­σουν οἱ καρδιές μας ἀπό τή ζωή­ρυ­τη χάρη τοῦ Θεοῦ, πρέπει νά τήν πλημμυ­ρί­σου­με μέ τά δάκρυα τῆς μετα­νοίας.