Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Νικολάου

ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ  ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Νικολάου

            Τούς θεοφόρους 318 ἁγίους Πατέρες πού συγκρότησαν τήν Α΄ Οἰκουμενική Σύ­νο­δο στή Νίκαια τῆς Βιθυνίας τιμᾶ καί ἐγκωμιάζει σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας. Ἀποδίδει δίκαιο ἔπαινο σ΄ ἐκείνους πού ἀγωνίστηκαν γιά νά θεμελιώσουν τήν ὑγιᾶ θεολογία. Γι αὐτό σήμερα ἐπιστρατεύει ὅ,τι κα­λύτερο ἔχει γιά νά τιμήσει ἐπάξια τούς γενναίους προ­μάχους τῆς πί­στεως, τίς θεόφθογγες κιθάρες, τούς στύλους τῆς Ἐκ­κλη­σίας, τά πάγ­χρυ­σα στό­ματα τοῦ Λόγου.

            Πολλά χρεωστεῖ ἡ Ἐκκλησία μας στούς Πατέρες. Ἐκεῖνοι μέ τή θεολο­γική θεωρία καί τήν ἁγία ζωή ἐστερέωσαν μέσα σέ ἐποχή πνευ­μα­τι­κῶν καταιγίδων καί ἀμφι­σβητήσεων τήν πίστη καί τήν πράξη τῆς Ἐκ­κλη­σίας. Εἶναι οἱ αἰώνιοι διδάσκαλοι καί οἱ παντοτινοί ποιμένες, οἱ γνήσιοι μιμηταί τοῦ Μεγάλου Διδασκάλου καί Ἀρχι­ποί­με­νος Χριστοῦ.

            Οἱ ἅγιοι Πατέρες ἐθεολόγησαν ἀποστολικά κι ὀρθόδοξα. Μέ τή φώ­τι­ση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἑρμήνευσαν μέ ἁπλά λόγια τό μυστήριο τῆς θεο­λογίας, μίλησαν κι ἔγραψαν γιά τήν ἁγία Τριάδα, γιά τίς δύο φύσεις τοῦ Χριστοῦ, γιά τή Θεοτόκο καί μέ τήν ταπεινοφροσύνη ἀπλανῆ ὁδηγό μετέ­φεραν στή λαϊκή σκέψη βαθυστόχαστα δόγματα γιά τά ὁποῖα ἰλιγγιᾶ ἀκόμα κι ὁ πιό δυνατός φιλοσοφικός νοῦς. Ἀγω­νίσθηκαν γιά τήν ἀλή­θεια. Ἐγνώριζαν ὅτι ἡ αἵρεση εἶναι εἰδωλολατρεία, ὅτι ὑποκινεῖται ἀπό τό μισό­καλο διάβολο, τόν ἀρχηγό τῆς ἀποστασίας καί γι αὐτό πολέ­μη­σαν μέ ὅλες τους τίς δυνάμεις, μέ συγγραφές, μέ λόγια καί μέ ἔργα. Ζώ­ντας μέσα στή λαίλαπα τῶν αἱρέ­σεων ἀπεγνωσμένα ἀγωνίσθηκαν νά συγκρατήσουν ἀπό τήν πλάνη τόν ἀνυ­πο­ψία­στο λαό καί νά ἐπιστρέψουν στήν Ἐκκλησία τούς πεπλανημένους. Διεκή­ρυτ­ταν, ὅτι ἐκεῖνος πού ἀκο­λου­θεῖ τήν αἵρεση δέν ἠμπορεῖ νά τελειωθεῖ καί νά σωθεῖ κατά Χρι­στόν, γιατί μέ τήν αἵρεση «τῆς Ἐκκλησιαστικῆς ἑνώσεως ἀποσχίζεται». Καί μεταβαίνει ἐκεῖ «ὅπου ἐκκλησία οὐκ ἔστιν» καί συνεπῶς ἀποκόπτεται απὀ τήν «Μία, Ἁγία, Καθο­λι­κή καί Ἀποστολική Ἐκκλησία», παύει νά εἶναι μέλος τοῦ Σώματος τοῦ Χρι­στοῦ καί νά ἔχει τό Ἅγιο Πνεῦμα. 

            Οἱ ἅγιοι Πατέρες δέν ἔμειναν στήν θεολογική θεωρία, ἀλλά τήν πίστη ἔκαναν καθημερινή ζωή. Μέ τήν ἄσκηση καί τήν προσευχή, μέ τήν ἀγάπη καί τή φιλανθρωπία ἐτήρησαν «τό κατ΄ εἰκόνα» ἀλώβητο καί ἔφθα­σαν στό «καθ΄ ὁμοίωσιν». Μέ τήν ἀσκητική τῆς Ὀρθοδοξίας ἐλευ­θε­ρώ­­­θη­καν ἀπό τά πάθη καί μέ τόν καθημερινό πνευ­μα­τικό ἀγῶνα ἔφθα­σαν σέ πνευματικά ὕψη θείων ἐλλάμψεων καί θεοφανειῶν. Ἔζησαν σύμ­φω­να μέ τά παραγγέλμα­τα τοῦ Χριστοῦ μέ πτωχεία, μέ ἁπλότητα, μέ τα­πεί­νωση, μέ ἀγάπη. Ἀγάπησαν τόν ἄνθρωπο κι ἔθεσαν τίς δυνάμεις τους στήν ἐξυ­πη­ρέ­­τη­ση τῶν ἀναγκῶν του. Τήν ὀρθοδοξία τους τήν ἔκαναν ὀρ­θο­πρα­ξία. Δέν προ­σέ­φε­ραν στό λαό μόνο τά θεόπνευστα κηρύγματά τους, ἀλλά καί τόν ἰδρῶτα τῶν κόπων τους. Γιά τό ποίμνιό τους ἔδωσαν τή ζωή τους. Ἀ­κλόνητη πίστη τους ἦταν ὅτι «ὁ ποιμήν ὁ καλός τήν ψυχήν αὐτοῦ τίθησι ὑπέρ τῶν προβάτων». 

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί!         Ζοῦμε σ΄ἕναν κόσμο συγχύσεων καί ἀνακατατάξεων. Τά ἰδανικά κα­τα­κρη­μνί­ζο­νται καί ἡ ἀθεΐα θριαμβεύει, ὁ ὑλισμός καί ἡ σαρκολατρεία θεοποιεῖται, τό ἀν­θρώπινο πρόσωπο χάνει τήν ἀξία του. Σ΄ὅλα τά μήκη καί τά πλάτη τῆς γῆς ὑπάρχει κρίση καί ἐξαθλίωση. Στό βορρᾶ ἀθεΐα καί ἀμφι­σβή­τηση, στό νότο πεῖνα καί ἐξα­θλίω­­ση, στήν ἀνατολή ἐμφύλιοι σπα­ραγμοί, στή δύση βία καί τρομο­κρα­τία. Μέσα σ΄ αὐτά τά κύματα ταξιδεύει τό ταξίδι τῆς ἱστορίας καί ἡ μικρή μας χώρα. Ἔχει μιά εὐκαιρία νά μή παρασυρθεῖ στό ρεῦμα τῆς κρίσεως αὐτῆς. Νά κρατηθεῖ στέρεη μέσα στήν ἀμώδη γῆ τοῦ παρόντος. Τοῦτο θά ἐπιτύχει ἄν μείνει ἀμετα­κί­νη­τη στίς γραμμές, πού μέ τούς ἀγῶνες καί τό αἷμα τους ἐχάραξαν οἱ Πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλησίας. Ἄν διατηρήσει ἀνόθευτα τά ἤθη καί τά ἔθιμα, τίς πα­ρα­δόσεις καί τόν πολιτισμό, πού ἐκεῖνοι καθιέ­ρω­σαν στή ζωή τοῦ ἔθνους. Ἄν ἡ πίστη καί ἡ ζωή τῶν ἁγίων Πα­τέ­ρων γίνει πίστη καί ζωή τῶν Ἑλλήνων. Οἱ ἅγιοι Πατέρες ἀποτελοῦν ἐγγύηση ὄχι μόνο γιά τή συνέχιση τῆς ἐθνικῆς μας ζωῆς ἀλλά καί γιά τήν ἀπρό­σκο­πτη πορεία κάθε ἀν­θρώ­που μέσα στήν ἀβεβαιό­τη­τα τῆς συγ­χρό­νου ζωῆς. Μέ τή διδασκαλία καί τό παράδειγμά τους ὁδηγοῦν τό σύγ­χρο­νο τα­λαί­πωρο στό δρόμο τῆς σω­τη­ρίας, τῆς εἰρήνης καί τῆς ἀγάπης.

            Νά λοιπόν τό μήνυμα ἀπό τή σημερινή ἑορτή τῶν ἁγίων Πατέρων. Ἐπι­στροφή στούς Πατέρες. Ἐπιστροφή στή θεολογία τῶν Πατέρων. Ἐπι­στροφή στήν ἁγία ζωή τῶν Πατέρων.

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

            Οἱ Θεοφόροι Πατέρες τῆς Δ΄ ἐν Χαλκιδόνι Οἰκουμενικῆς Συνόδου, ἀγαπη­τοί μου Χριστιανοί, περιφρονῶντας τά βασανιστήρια καί τό θάνατο, ἔδωσαν τήν μαρ­­τυρία τῆς ἀτεμάχιστης καί ἀλώβητης πίστεως καί ἑδραίωσαν στήν ἀλήθεια τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί  Ἀ­­πο­στολική  Ἐκ­κλη­σία. Μέ τόν ζωντανό λόγο καί τήν ἁγία τους ζωή ἐστερέωσαν τήν κλο­νι­σμένη πίστη τῶν Ὀρθοδόξων καί ἀπε­δίω­­­ξαν τούς βαρεῖς λύκους, οἱ ὁποῖοι μέ μανία καί ἐωσφορική ὑπερηφάνεια προ­σπα­­­­θοῦσαν νά διασπά­σουν τήν ἐνότητα τῆς πίστεως. Συγκαταβα­τι­κοί στήν ἀν­θρώ­­πινη ἀδυ­να­μία, ἀλλά ἀσυμβίβαστοι στά θέματα πί­στεως διε­κή­ρυξαν καί ἐξα­­κο­­λου­θοῦν νά διακηρύττουν ὅτι ἡ αἵρεση εἶναι ἐφεύ­ρεση τοῦ διαβόλου καί συ­­­νε­πῶς πρέπει νά προκαλεῖ τήν ἀποστρο­φή κάθε χρι­στια­νοῦ.

            Οἱ ἅγιοι Πατέρες προέταξαν τά στήθη τους γιά νά συγκρατήσουν ἀπό τήν πνευ­­­μα­τική ἀπώλεια τό λογικό ποίμνιο καί γιά νά παραδώσουν στήν Ἐκκλησία ἀνό­­θευτη τήν ἀλήθεια. Μέ τούς ἀγῶνες καί τίς θυσίες τους κληροδότησαν σέ ὅ­λους ἐμᾶς τήν ἀλήθεια ἀλλά καί τήν ε[υθύνη ἀπέναντι στήν Ὀρθοδοξία πού καί σή­­μερα ὅπως τότε δέχεται τόν ὕπουλο πόλεμο τῶν αἱρετικῶν καί γι αὐτό ἔχει ἀ­νά­γκη ἀπό τή δική μας μαρτυρία.

            Ἡ ἀνθρώπινη ἀποτυχία καί ἁμαρτία δέν ἀποκλείεται ἀπό τήν Ἐκ­­κλησία, ἀφοῦ μέσα σ΄ αὐτήν ζοῦν ἄνθρωποι μέ ὅλες τίς ἀδυναμίες τῆς ἀνθρωπίνης φύ­σεως. Ἀπό τή στιγ­­μή ὅμως πού ἡ ἁμαρτία τοῦ ἀνθρώπου τόν ὁδηγεῖ σέ ἀποκλει­σμό ἀπό τήν Ἐκ­κλη­σία ἤ σέ ἀπόρ­ρι­ψη τῆς ἀλήθειας της, τότε τό λάθος γίνεται αἵ­­ρεση. Αἵρεση εἶναι ἡ ἐγωι­στι­κή θεώρηση καί βίωση τοῦ γεγονότος τῆς σωτη­ρίας. Εἶναι ζωή ἔξω ἀπό τήν Ἐκκλη­σία ἀφοῦ εἶναι ζωή ἔξω ἀπό τήν ἀλήθεια. Ἡ Ἐκ­­­­κλησία εἶναι στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀλη­θείας, ἀλλά καί ἡ ἀλήθεια εἶναι στῦ­­λος καί ἑδραίωμα τῆς Ἐκ­κλη­σίας. Οὔτε ἡ ἀλήθεια ὑπάρχει ἔξω ἀπό τήν Ἐκ­κλη­­­σία, οὔτε ἡ Ἐκ­κλησία μπορεῖ νά ὑπάρξει χωρίς τήν ἀλήθεια. Ἡ Ἐκκλησία καί ἡ ἀλή­θεια εἶναι ἕνα, ἀφοῦ κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὁ Χριστός, ἡ ἀλήθεια.

            Ἀπό τά πρῶτα βήματα τῆς Ἐκκλησίας ἐμφανίζονται οἱ αἱρε­τι­κοί. Ἄν­θρω­ποι μέ ἀρρωστημένη συνείδηση, ἐγωιστές καί ὑπερφία­λοι, κηρύτ­τουν δικό τους εὐαγ­γέλιο. 

            Ὅλοι αὐτοί πλανῶντες καί πλανώμενοι μεταστρέφουν τήν ὑγιᾶ δι­δα­σκα­λία καί διαιροῦν τήν Ἐκκλησία σέ ἀντιμαχόμενες παρα­τά­ξεις. Ξεκι­νοῦν μέ τήν κα­λή πρόθεση νά ὑπερασπισθοῦν τήν ἀλήθεια. Πέ­φτουν ὅμως στήν παγίδα τῆς ὑπερ­τονίσεως μιᾶς συγκεκριμένης ἀλή­θειας καί τῆς ἀπο­κο­πῆς της ἀπό τήν κοι­νω­νία τῶν ἀληθειῶν τῆς Ἐκ­­κλησίας.

            Οἱ αἱρέσεις εἶναι δίστομες ρομφαῖες στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας καί δέν ξε­σχί­­ζουν μόνο τόν ἄρραφο χιτῶνα της, ἀλλά ματώνουν καί τήν καρδιά της. Ἡ ὀ­δύ­­νη πού προ­κα­λοῦν σ΄ αὐτήν εἶναι ἀφόρητη. Γι  αὐτό καί ἡ προσευχή γιά τήν κα­­τάλυσή τους εἶναι καθημερινό αἴτη­μά της πρός τόν ἀρχηγό της: «Παῦσον τά σχί­σματα τῶν Ἐκκλησιῶν ... τάς τῶν αἱρέσεων ἐπαναστάσεις ταχέως κατάλυσον τῇ δυνάμει τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύ­μα­τος».

            Δέν θά πρέπει ποτέ νά περάσει ἀπό τό νοῦ μας ὁ λογισμός, ὅτι εἶναι προ­τι­μώ­­τε­ρη ἡ σιωπή χάριν τῆς ἀγάπης ἀπό τόν ἀγῶνα χάριν τῆς ἀλη­θείας. Ἔχουμε ἱερό κα­θῆ­κον νά περιφρουροῦμε μέ κάθε θεμιτό καί νό­μι­μο μέσο τήν πίστη μας καί νά ἀγω­νι­ζό­μα­στε γι αὐτήν μέχρι θα­νάτου.  Πο­τέ ὅμως δέν πρέπει νά φθά­νου­­με σέ ἀπάν­θρω­πη συμπεριφορά. «Δέν πρέ­πει νά μισοῦμε τούς αἱρε­τι­κούς» γρά­­­φει ὁ Ἱε­ρός Χρυ­σό­στο­μος «ἀλλά τήν αἵρε­ση, ὄχι τόν ἄνθρωπο, ἀλλά τήν πο­νη­­­ρή πράξη, τήν διεφθαρμένη γνώ­μη. Γιατί ὁ μέν ἄνθρωπος εἶναι ἔργο τοῦ Θεοῦ, ἡ δέ πλάνη ἔργο τοῦ δια­βό­λου».

            Αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ συμπεριφορά θά ἀλλάξει ὅταν διαπι­στώ­σου­με ὅτι ἐκεῖ­νος πού βρίσκεται στήν αἵρεση ἐμμένει καί ἐξακολου­θεῖ νά πλανᾶ καί νά πλα­νᾶται. Τότε θά διακοπεῖ κάθε διάλογος. «Αἱρε­τικόν ἄνθρωπον μετά μίαν καί δευ­τέραν νουθεσίαν παραιτοῦ» συμ­βου­λεύει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί! Ἐκεῖνο πού πρέπει νά προσέξουμε εἶναι νά μεί­νου­­με ἀμετακίνητοι στίς ἐπάλξεις τῆς Ὀρθοδοξίας καί νά δώ­σουμε τή μαρτυρία τῆς πίστεως ὅπως τήν ἔδωσαν οἱ σήμερα τιμώμενοι Πατέρες. Νά ἀγωνιζόμαστε κα­τά τῶν αἱρέσεων μέ τό θετι­κό χριστιανικό μας ἔργο. Νά ἀναδεικνυόμαστε κα­θη­­μερινά στή ζωή μας φῶς Χρι­στοῦ καί προπα­ντός νά μήν ἀφήσουμε ποτέ νά γί­νει ἡ πατρίδα μας χώρα ἀντι­χρί­στων καί ψευδοπροφητῶν.

            Ἀπό τά βάθη τῶν αἰώνων οἱ σήμερα τιμώμενοι ἅγιοι Πατέρες, καθώς βλέ­πουν τίς στρατιές τῶν αἱρετικῶν νά παρελαύνουν μέσα στήν Ἐκ­­κλησία, ἐνα­γώ­νια κραυγά­ζουν: «Φεύγετε τάς αἱρέσεις, τοῦ δια­­βό­­λου γάρ ἐφευρέσεις εἰσίν ... γρη­­γορεῖτε».

ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ  ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Νικολάου

            Οἱ ἅγιοι καί θεοφόροι Πατέρες τῶν ὁποίων σήμερα ἡ Ἐκκλησία μας ἑορ­τά­ζει τή μνήμη, μέ τούς ἀγῶνες καί τή ζωή τους ἀπέδειξαν, ὅτι ἡ Ἐκκλησία «τοῦ οὐ­ρανοῦ ὑψηλοτέρα ἐστί» καί τῆς «γῆς πλατυτέρα ἐστί», πώς εἶναι ζωντανός θεαν­θρώπινος ὀργανισμός, μέσα στόν ὁποῖο τελεσιουργεῖται ὑπό τῆς χάριτος τοῦ Παναγίου Πνεύματος ἡ ἀπολύτρωση καί θέωση τῶν πιστῶν. Μέ τήν προσω­πι­κή τους ζωή ἀπέδειξαν, πώς ἡ Ἐκκλησία εἶναι «στῦλος καί ἐδραίωμα τῆς ἀλη­θείας» μέ τή δύναμη τῶν προσώπων. Ἔξω ἀπό τά πρόσωπα ἡ πίστη καταντᾶ ἰδεο­λογία, πρᾶγμα ἀσυμβίβαστο μέ τήν οὐσία τῆς Ἐκ­κλη­σίας. Ἀφορμή λοιπόν γιά νά διατυ­πώ­σουμε μερικές σκέψεις γιά τά ἰδεολογικά ρεύματα καί τήν Ἐκ­κλη­σία μᾶς δίνει ἡ σημερινή ἑορτή.

            Ἀπό τήν ἀρχαιότητα μέχρι καί σήμερα πολύμορφα καί ποικίλα ἰδεο­λογικά καί φιλοσοφικά ρεύματα σημάδεψαν τή ζωή τοῦ κόσμου.  Πο­λι­τικά, φιλοσοφικά, θρη­σκευτικά, οἰκονομικά, τεχνικά, κοσμο­θεω­ρια­κά ρεύματα μέ στόχο τόν ἄνθρω­πο δέσποσαν κατά καιρούς στό προσκήνιο τῆς ζωῆς κι ὕστερα λησμο­νή­θη­καν, ἡ ἄλλαξαν σχῆμα.  Μέχρι καί σήμερα ἐπηρεάζουν τόν ἄνθρωπο μέ ἀπο­τέ­λεσμα νά τόν κρατοῦν σέ μιά διαρκή ἔνταση, ἡ ὁποία τόν ὁδηγεῖ σέ σύγχιση καί ἀνισορροπία.  Ὁ ἀθεϊσμός, ὁ ὑλισμός, ὁ μηδενισμός, ὁ ἀναρχισμός, ὁ κριτικός ρεα­λισμός μέ τίς πρα­κτι­κές προεκτάσεις τους τή βία, τήν τρομοκρατία, τή σε­ξο­μα­νία, τήν παρα­βία­ση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιω­μά­των, διαμορφώνουν ἕνα τρα­γι­κό κλῖμα μέ­σα στό ὁποῖο ζοῦμε.  Εἰ­πώ­θηκε ὅτι τήν ἱστορία σήμερα δέν τήν γρά­φουν οἱ πόλεμοι, ἀλλά οἱ ἰδεολογίες. Ἐπηρεάζουν τή νοοτροπία μας καί κατευ­θύ­­νουν τή ζωή μας. Μέ ἀριστοτεχνική συνθηματολογία μᾶς παρασύρουν στούς ἰδεο­­λο­γικούς λαβυρίνθους καί μᾶς ἀπομακρύνουν ἀπό τήν πηγή τῆς ἀλη­θείας τοῦ Εὐαγγελίου. Τό χειρότερο πού μᾶς κάνουν εἶναι ὅτι μᾶς ἐξα­πατοῦν στό θέμα τῆς προσωπικῆς μας σωτηρίας λέγοντάς μας, ὅτι μέ τίς δικές μας μόνο δυνάμεις - καί μέσα σ΄ αὐτές – μποροῦμε νά βροῦμε τή λύ­τρωση.

            Τά ἰδεολογικά ρεύματα ἦλθαν στήν πατρίδα μας ἀπό τή Δύση.  Δυστυχῶς ἐμεῖς τά δεχτήκαμε ἀνεξέλεγκτα καί μάλιστα σ΄ ἐποχή πού εἴχαμε ἤδη πληρο­φο­ρηθεῖ τήν ἀποτυχία τους ἐκεῖ. Παρ΄ ὅλα αὐτά δελεα­σθή­­καμε ἀπό τίς ἐπαγ­γε­λίες τους γιά εὐημερία, γιά πρόοδο καί παρα­δει­σέ­­νια ζωή. Παραδοθήκαμε ἄνευ ὅρων στά συστήματά τους μέ ἀποτέ­λε­σμα ἡ Ὀρθόδοξη Ἑλλάδα νά καταντήσει κέντρο τῶν πάσης φύσεως ἰδεο­λο­γιῶν. Ἐκεῖ ὅπου παλαιότερα δέσποζε ὁ Τίμιος Σταυ­ρός καί ἡ Ἑλληνική σημαία, κυριαρχοῦν τά σύμβολα τῶν ἀθέων, τῶν ἀναρ­χι­κῶν, τῶν μηδενι­στῶν καί τῶν Γκουρού. Ἔχουν γεμίσει οἱ δρό­μοι τῶν μεγα­λου­πό­λεων καί οἱ τοῖχοι τῶν Σχολείων μέ ἀφίσσες πού καλοῦν τούς νέους στίς νέες ἐμπει­ρίες τίς ὁποῖες ἐπαγγέλονται οἱ διάφορες ἰδεολογίες καί συστήματα. Ἄφθο­νο προπαγανδιστικό ὑλι­κό διοχετεύεται ἀπό τόν τύπο γιά τίς προ­σελ­κύσεις νέων ὀπα­δῶν. Τά μηνύ­ματά τους περνοῦν ἀκόμα καί μέσ΄ ἀπό τά καταναλωτικά ἀγα­θά. Δέν ἀφήνουν καμιά εὐκαιρία ἀνεκμετάλ­λευ­τη, ὥστε νά προβάλλουν τό «εὐαγ­γέλιό τους».

            Εἶναι γεγονός ὅτι ὅλες οἱ ἰδεολογίες ἀντιστρατεύονται τό Εὐαγ­γέ­λιο, τό ὁποῖο προσπαθοῦν ν΄ ἀπογυμνώσουν τελείως ἀπό τό ὑπερ­φυσικό του στοιχεῖο. Ἀποτελοῦν μεγάλη ἀπειλή γιά τήν Ἐκκλη­σία, ἔστω κι ἄν μερικές ἀπ΄ αὐτές φαί­νε­ται, ὅτι τήν δέχονται καί τήν ὑποστη­ρίζουν. Στήν οὐσία ζητοῦν νά τήν ὑπο­κα­τα­στήσουν, ἀφοῦ στό­χος τους εἶναι νά κατευθύνουν, ὅπως ἐκεῖνες θέλουν, τόν ἄνθρω­­πο στή ζωή. Τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι ἰδεολογία, ἀλλ΄ ἀποκά­λυ­ψη τῆς ζωντανῆς ἀλήθειας καί τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄν­θρω­πο. Γι΄ αὐτή τήν εὐαγγελική ἀλήθεια ἀγωνίσθηκαν οἱ ἅγιοι Πατέ­ρες καί μέ τή ζωή τους ἐπικύ­ρωσαν τήν ὀρθότητα τῆς διδασκα­λίας τους. Δέν ἔμειναν στίς θεωρίες, ἀλλ΄ ἔκα­­ναν τήν πράξη «θεωρίας ἐπί­βα­σιν». Ἀπέδειξαν ὅτι μέσα στήν Ἐκκλησία οἱ γνώ­σεις κι οἱ ἐπι­στῆ­μες δέν χωρίζονται ἀπό τήν καθημερινή πράξη καί ζωή. Ἀκό­μα, ὅτι ἔχουν ἄμεση σχέση μέ τ΄ ἀνθρώπινα πρόσωπα τά ὁποῖα ἑνώνο­νται σέ μιά κοινωνία, στό «Σῶμα τοῦ Χριστοῦ».

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί.

            Καμιά ἰδεολογία δέν δίνει στόν ταλαιπωρημένο ἄνθρωπο τοῦ αἰῶνα μας τή δυνατότητα νά στηριχθεῖ σέ σταθερό σημεῖο ἀφετηρίας, γιά νά νικήσει στή ζωή, παρά μόνο ἡ Ἐκκλησία. Κάθε ἄλλη «δύνα­μη» ἐκτός Αὐτῆς, τόν ρίχνει στόν κυκεῶνα τῆς συγχύσεως, τῆς ἀμφι­βολίας, τῆς ἀπιστίας. Δημιουργεῖ θύματα κι ἐπαυξάνει τήν κρίση τοῦ αἰώνα μας. Φυλαχθεῖτε ἀπό τίς ἰδεολογικές παγίδες.