Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Νικολάου

ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ  ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Νικολάου

            Τήν ἑορτή τῶν Ἁγίων Πάντων μετά τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύμα­τος οἱ θειό­τατοι πατέρες θέσπισαν νά ἑορτάζουμε, ἀγαπητοί μου Χριστια­νοί, γιά νά μᾶς δείξουν, ὅτι ἡ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος αὐτά τά θαύματα ἐνήργησε, δη­λα­δή φώτισε κι ἁγίασε τούς χοϊκούς ἀνθρώπους καί τούς τίμησε στά δεξιά τοῦ Θεοῦ καί Πατρός. Ἀκόμη, ἐπειδή ὑπῆρξαν πολ­λοί πού εὐαρέστησαν στόν Θεό, πα­ρέ­μειναν ὅμως ἄγνωστοι στούς ἀνθρώ­πους, κι ἔπρεπε κι αὐτοί νά τιμηθοῦν μέ­σα στήν Ἐκκλησία καί νά ζητεῖται ἀπό τούς πιστούς ἡ βοήθειά τους, γι΄ αὐτό καθιε­ρώθηκε ἡ κοινή ἑορτή τῶν γνωστῶν καί τῶν ἀγνώστων, τῶν Ἰνδῶν, τῶν Αἰ­γυ­­πτίων, τῶν Ἀράβων, τῶν Εὐρω­παίων, ὅλων τῶν Ἁγίων τῆς Οἰκουμένης. Καί τέλος ἐπειδή ἔπρεπε ἐκείνους πού ἑορτάζουμε μεμονωμένα κάθε μέρα νά τούς συ­γκε­ντρώσουμε σέ μιά ἑορτή γιά νά φανεῖ, ὅτι ὑπέρ ἑνός Χριστοῦ ἀγω­νί­σθη­καν, καί ὅλοι τό ἴδιο στάδιο τῆς ἀρετῆς ἔτρεξαν, καί ὡς δοῦλοι Χριστοῦ ἄξια στε­φα­­­νώ­θη­καν καί τήν Ἐκκλησία συνέστησαν!

            Ἑνωμένοι οἱ ἅγιοι μέ τόν Χριστό καί λουσμένοι μέ τό φῶς τοῦ Ἁ­­γίου Πνεύ­μα­τος ἔζησαν στή ζωή τους τήν ἴδια ζωή τοῦ Χριστοῦ. Ἀγά­­πη­σαν τό Θεό καί τόν ἄν­θρωπο. Θυσιάστηκαν γιά τήν πίστη. Περι­φρό­νησαν κάθε χαρά τοῦ κό­σμου γιά τή Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Γιά τόν Χριστό ὁδηγήθη­καν σέ δικαστήρια καί φυλακές χωρίς νά πτοηθοῦν καί νά δειλιάσουν. Δέν ζοῦσαν σάν ἄτομα, ἀλ­λά σάν μέλη τοῦ Μυστι­κοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ. Οἱ σκέψεις τους, οἱ λόγοι τους, τά ἔρ­γα τους, οἱ ἐπιθυμίες τους ἦταν τοῦ Χριστοῦ. Ἔλαμψαν σάν ἀστέρια μέσα στόν διε­­φθαρμένο κόσμο. 

            Οἱ ἅγιοι εἶναι ἡ «ἐν Χριστῷ καινή κτίσις». Μέ τά δάκρυα τῆς μετανοίας, μέ τόν ἱδρῶτα τῆς ἀσκήσεως, μέ τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου ἀπέκτι­σαν «τό πρωτό­κτι­στον κάλλος» καί χαριτώθηκαν μέ τά χαρίσματα πού εἶχε ὁ Ἀδάμ πρίν τήν πα­ρα­­κοή. Περιβλήθηκαν μέ τό Θαβώριο καί Ἀνα­στά­σι­μο Φῶς. Ἐπλουτίσθηκαν μέ τίς δωρεές τῶν ἰάσεων καί θαυματουρ­γιῶν. Ὑ­πέ­ταξαν τή φύση κι αὐτά ἀκόμη τ΄ ἄ­γρια θηρία, διότι ὅπως λέγει ὁ Ἀββᾶς Παῦλος «ἐάν τις κτήσηται καθαρότητα, πάντα ὑποτάσσεται αὐτῷ ὡς τῷ Ἀ­δάμ, ὅτε ἦν ἐεν τῷ παραδείςῳ πρίν παραβῆναι τήν ἐντολήν».

            Δύναμη τῶν Ἁγίων ἦταν μόνο ἡ δύναμη τοῦ Χριστοῦ. Ἀπό τή στιγμή πού ἀπο­φάσισαν ν΄ ἀκολουθήσουν τήν ὁδό, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στή ζωή, ἀπογυ­μνώ­θη­καν ἀπό κάθε γήινο καί κοσμικό. Ζώντας μέσα στόν κόσμο, ἦταν «ξένοι» πρός αὐ­τόν. Δόξα καί χαρά τους δέν ἦταν τά μεγαλεῖα καί οἱ ἀπολαύσεις τῆς πρό­σκαι­­­ρης ζωῆς, ἀλλ΄ ἡ διακονία τῆς ἀγάπης κι ἡ ἐπι­δίω­ξη τῆς ταπεινώσεως. Ἀπο­κό­πηκαν ἀπό κάθε ἐξάρτηση κτημάτων, τιμῶν, συγ­γενιῶν, παθῶν. Ἀγάπη­σαν μέ πάθος τό Χριστό καί ὑπέρ αὐτοῦ θυ­σιά­σαν τά πάντα, γένος, πατρίδα, στα­διο­δρο­­μία, ζωή. Ἀπαρνήθηκαν τόν ἑαυτό τους, σήκωσαν μέ ὑπομονή τόν προ­σω­πι­κό τους σταυρό καί πιστά ἀκο­λού­θη­σαν τό Θεό.

            Στά μάτια τῶν ἀνθρώπων φάνηκαν ἀδύναμοι, ἄχρηστοι, «περικαθάρ­μα­τα τοῦ κόσμου». Αὐτοί ὅμως οἱ «μικροί διά Χριστόν», οἱ ἀσθενεῖς καί ἄσημοι, χωρίς ὅλ­πα καί στρατό κατόρθωσαν νά ὑποτάξουν μιά παγκόσμια καί πανίσχυρη αὐ­το­­κρατορία μόνο μέ τή δύναμη τῆς ἀληθείας καί τῆς ἀγάπης. 

            Οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας - ἔστω κι ἄν πολλοί ἀπ΄ αὐτούς ἔζησαν πολ­λούς αἰῶνες πρίν ἀπό μᾶς - ἔχουν ἄμεση σχέση μέ τούς σημερινούς ἀνθρώ­πους. Εἶ­ναι τά ὑγιῆ κύτταρα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, τά ὁποῖα μέσα στόν ὀργανισμό της λειτουρ­γοῦν θεραπευτικά ὑπέρ τῶν ἀδύναμων καί ἀσθενικῶν. Μᾶς συγκρα­τοῦν στήν πίστη. Μᾶς ἐνθαρύνουν στούς ἀγῶνες κατά τῆς ἁμαρ­τίας. Φωτίζουν μέ τό παράδειγμά τους τό δρόμο τῆς ζωῆς μας. Τροφοδοτοῦν τήν ἐλ­πίδα μας γιά τήν οὐράνια Βασιλεία καί πρό πά­ντων μέ τίς ἀκοίμητες πρε­σβεῖες τους συ­γκρα­τοῦν τή δίκαια ὀργή τοῦ Θεοῦ.

            Ἄς παρακαλέσουμε τούς ἁγίους νά μᾶς σπλαχνιστοῦν. Τόν ἅγιο Ἰά­κωβο νά εἰρηνεύσει τήν ἁγία Σιών. Τόν Ἀπόστολο Βαρνάβα νά ἐλευθε­ρώ­σει τήν πολυ­βα­­σα­νι­σμέ­νη Κύπρο. Τόν ἅγιο Ἰωάννη τό Χρυ­σόστο­μο ν΄ ἀπο­μα­κρύνει ἀπό τή Βα­­σι­λεύουσα κάθε ἐπιβουλή τοῦ ἐχ­θροῦ. Τούς ἀδελφούς Ἱεραποστόλους Κύριλ­λο καί Μεθόδιο ν΄ ἀνα­κου­­φί­σουν τούς χριστιανούς τοῦ Βορρᾶ ἀπό τό ζυγό τῆς κα­­τα­­πίεσης. Τόν ἀπόστολο Παῦλο νά κρατήσει ἄσβεστη τή φλόγα τῆς πίστεως στά ἔθνη ὅπου κήρυξε. Τούς Ἀγ­γέλους νά προστατεύουν τίς πόλεις, τά ἔθνη, τούς πιστούς, ἀπό τίς ἐπιθέσεις τῶν ἐναντίων δυνάμεων. Ὅλοι μας ἄς παρακα­λέ­­­­σουμε τούς προστάτες μας ἁγίους νά εὐλογοῦν τίς πα­τρί­δες ὅπου γεννή­θη­καν, τούς τόπους ὅπου μαρτύ­ρη­σαν, τίς ἐκ­κλη­σίες ὅπου τά ἱερά σκη­νώ­μα­τά τους καί οἱ θαυματουργικές εἰκόνες τους.

            Ἰδιαίτερα δέ τήν ὑπερτέρα τῶν Ἁγίων, τήν Παναγία Θεοτόκο, ἄς ἱκε­τεύου­με νά μεσιτεύει στόν Μονογενή της ὑπέρ τῆς εἰρήνης τοῦ σύμπα­ντος κόσμου κι εὐ­σταθείας τῆς ἁγίας Ἐκκλησίας Του. 

            «Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδε­κάς, οἱ ἅγιοι πάντες μετά τῆς Θεοτόκου ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡ­μᾶς».

ΕΛΛΗΝΙΚΗ  ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ  ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Νικολάου

Mέ σεβασμό ὑποκλινόμαστε μπροστά στό ἀναρίθμητο πλῆθος τῶν ἁγίων, τούς ὁποίους προβάλλει ἡ Ἐκκλησία μας σάν τούς ἀψευδέστερους μάρτυρες τῆς δυνάμεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τῆς ζωντανῆς παρουσίας τοῦ Θεοῦ μέσα στόν κόσμο. Ἡ δύναμη τῆς Πεντηκοστῆς δέν ἦταν ἕνα φαντασμαγορικό γεγονός τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ἀλλά ἡ ἀρχή μιᾶς καινούργιας ἐποχῆς ἁγιότητος, ἡ ὁποία δέν ἔχει τέλος, ὅπως δέν ἔχει τέλος καί ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Οἱ Ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας εἶναι ὁ παρατεινόμενος Χριστός, ἡ «ἐν Χριστῷ καινή κτίσις» (Β΄ Κορινθ. 5.17). Λουσμένοι μέ τό φῶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἔχουν νά μᾶς ἐπιδείξουν ζωή στολισμένη μέ τίς ἐνέργειες τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἁγία ζωή. Γεννημένοι μέσα στόν κόσμο κατώρθωσαν νά νικήσουν τίς ἐπιθυμίες του καί ζώντας μέσα στά δεσμά του νά περάσουν στό χῶρο τῆς ἐλευθερίας καί τῆς ἀφθαρσίας πού χαρίζει στόν ἄνθρωπο ἡ ἐν Χριστῷ ζωή. Δέν προῆλθαν μόνο ἀπό τά Μοναστήρια ἤ ἀπό τόν ἱερό κλῆρο, ἀλλά ἀπό ὅλα τά ἐπαγγέλματα, οὔτε περιορίζονται σέ μιά ἡλικία ἤ σέ μιά συγκεκριμμένη φυλή, ἀλλά εἶναι οἱ ἁγιασμένοι ἄνθρωποι ὅλων τῶν ἡλικιῶν, ὅλων τῶν φυλῶν, ὅλων τῶν κοινωνκῶν τάξεων πού ἔζησαν συνειδητά τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ἔλαβαν τό Ἅγιο Πνεῦμα.

Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι νομίζουν τούς ἁγίους ἐξωγήινα ὄντα μέ ὑπερφυσική φυσιογνωμία. Ὅπως τούς βλέπουν στίς εἰκόνες μέ τήν ἐξαῢλωση τῆς ἁγιογραφίας καί τή φωτολουσία τοῦ οὐρανοῦ τούς θεωροῦν πολύ μακρινούς καί ξένους ἀπό τήν τετριμ­μέ­νη καθημερινή ζωή. Ἔφθασαν βέβαια εἰς «τό καθ΄ ὁμοίωσιν», οἱ ἅγιοι κι ἔγι­ναν οὐράνιοι ἄνθρωποι, προηγουμένως ὅμως πέρασαν μέσα ἀπό τόν κόσμο τῆς πα­ρού­σης ζωῆς. Συναναστράφηκαν μέ τούς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς τους. Πολλοί ἀπ΄ αὐτούς πρίν ἀνακαινισθοῦν μέ τήν μετάνοια ὑπῆρξαν ἁμαρτωλοί, ἐγκληματίες, πόρνοι, κλέ­φτες, ἐμπαθεῖς. Ἄλλοι ἦταν ἄσημοι, ταπεινοί, ἄγνωστοι κι ἄλλοι μεγι­στᾶ­νες καί σπου­δαῖοι. Ὅλοι ξεκινώντας ἀπό τήν αὐτογνωσία, ἔφθασαν στή θεογνωσία καί ἀνα­και­νί­σθη­καν μέ τά δάκρυα τῆς μετανοίας. Ἐγνώριζαν, ὅτι ἦσαν ἄνθρωποι ἐπιρρε­πεῖς στήν ἁμαρ­τία καί ὅλη τους τήν ἐλπίδα ἐστήριζαν στό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Παράλληλα μέ τόν προ­σω­πι­κό τους ἀγώνα γιά τελείωση, ἀδιάλλειπτα παρακαλοῦσαν τόν Κύριο ὅπως ὁ τυ­φλός τῆς Ἱεριχοῦς: «Κύριε Ἰησοῦ ἐλέησόν με». Ἐπάλεψαν μέ τόν ἑαυτό τους, τόν κόσμο καί τόν διάβολο. Μέ τό αἷμα τοῦ μαρτυρίου τους, ἤ μέ τόν ἱδρῶτα τῆς ἀσκή­σεώς τους, ἤ μέ τά δάκρυα τῆς μετανοίας τους, ἤ μέ τήν μαρτυρία τῆς ζωῆς τους ἐνί­κη­σαν τόν διάβολο, ἐκλογίκευσαν τά πάθη τους, ἀντιμετώπισαν τόν κόσμο καί ἑνώθηκαν μέ τόν Χριστό.

Ἡ δόξα μέ τήν ὁποία τούς ἐτίμησε ὁ Θεός καί στή ζωή τῆς γῆς, ἀλλά καί μετά θάνατον στή ζωή τοῦ οὐρανοῦ, ἦταν τό φυσικό καί πνευματικό ἐπακολούθημα τῆς ἁγιότητός τους. Ξαναπῆραν τά δῶρα τοῦ Παραδείσου πού εἶχε ὁ προπτωτικός ἄν­θρω­πος. Ἔγιναν ἀθάνατοι, παντοδύναμοι, ἄφθαρτοι, θεοί κατά χάριν, κι ἐπετέ­λε­σαν «σημεῖα καί τέρατα».  Ἄπειρα εἶναι τά θαύματα τῶν ἁγίων τῆς πίστεώς μας πού ἀκόμα καί σήμερα ἐπιτελοῦν ὅπου ὑπάρχουν ἁγιασμένες εἰκόνες τους, χαριτόβρυτα λείψανά τους, ἐκκλησίες καί μοναστήρια τους κι ὅπου οἱ πιστοί μέ ἐλπίδα τούς ἐπι­κα­λοῦ­νται.

Εἶναι γεγονός πού δέν χωρεῖ καμιά ἀμφισβήτηση, ὅτι ὅλοι μας σεβόμαστε καί τιμᾶμε τούς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας. Τούς θαυμάζουμε γιά τά κατορθώματά τους, γιά τή δύναμη τοῦ χαρακτῆρος τους, γιά τήν τόλμη καί τήν ἀνδρεία τους. Ἀπόδειξη εἶναι ἡ συμμετοχή μας στίς ἑορτές τους, ἡ ἀνέγερση ναῶν πρός τιμήν τους, ἡ παρουσία τῶν εἰκόνων τους μέσα στό σπίτι, στό γραφεῖο, στό ἐργοστάσιο, στό αὐτοκίνητο, ἡ ἐπίκληση τοῦ ὀνόματός τους στίς δύσκολες στιγμές τῆς ζωῆς μας καί γενικά ἡ ποι­κι­λό­μορ­φη παρουσία τους μέσα στή ζωή.

Πίσω ἀπό τό εἰκονιζόμενο ἱλαρό πρόσωπο, τή φωτισμένη κεφαλή, τόν πολύτιμο μανδύα καί τ΄ ἄλλα σύμβολα τῆς εἰκόνος κρύβονται θλίψεις καί δάκρυα, πόνοι κι ἀγῶνες, μαρτύρια κι ἐξευτελισμοί, καταφρονήσεις καί προπηλακισμοί, συκοφαντίες κι ἐξορίες, ταπεινώσεις καί κακουχίες. Οἱ ἅγιοι, γιά νά φθάσουν στή θέωση πέρασαν ἀπό τήν «στενή καί τεθλιμμένη πύλη» τῶν δοκιμασιῶν. «Ἐμπαιγμῶν καί μαστίγων πεῖραν ἔλαβον, ἔτι δέ δεσμῶν καί φυλακῆς˙ ἐλιθάσθησαν, ἐπρίσθησαν, ἐπειράσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον ... ὑστερούμενοι, θλιβόμενοι, κακουχούμενοι, ἐν ἐρημίαις πλανώμενοι καί ὄρεσι καί σπηλαίοις καί ταῖς ὀπαῖς τῆς γῆς» (Ἑβρ. 11.37). Στόχο στή ζωή τους εἶχαν θέσει τήν ἕνωσή τους μέ τό Χριστό καί δέν ἐκάμφθησαν ἀπό κανένα ἐμπόδιο τοῦ κόσμου. Μέσα ἀπό τούς φρικτούς πόνους τῶν μαρτυρίων τους διεκήρυτταν μέ χαρά: θλῖψις ἤ στενοχωρία, ἤ διωγμός ἤ λιμός ἤ γυμνότης ἤ κίνδυνος ἤ μάχαιρα;» (Ρωμ. 8.35).

Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί.

Οἱ ἅγιοι πάντες μέ τή σημερινή ἑορτή τους μᾶς ἀφυ­πνί­ζουν ἀπό τό λίθαργο τῆς καθη­με­ρινότητος καί μᾶς φωτίζουν τόν δρόμο τοῦ προο­ρι­σμοῦ μας. Σκοπός τῆς ζωῆς μας δέν εἶναι νά ἀφήσουμε ἀπογόνους, ἤ νά ἀπο­κτή­σουμε πλού­τη κι ἀξιώματα. Προο­ρι­σμός μας εἶναι ἡ θέωση, ο ἁγιασμός. Μᾶς χα­ρίζει τή ζωή ὁ Θεός, γιά νά ἐργασθοῦμε τή σωτηρία τῆς ψυχῆς μας, ἀπολαμ­βά­νο­ντας ὅσα ἀγαθά ἐκεῖ­νος μᾶς παρέχει καί ἀγω­νι­ζό­μενοι γιά τήν κατάκτηση τοῦ οὐρα­νίου ἐπάθλου, τό ὁποῖο θά δώσει ὁ δικαιοκρίτης Κύριος στούς βιαστάς τῆς Βασιλείας του.

Εἶναι γεγονός, ὅτι ὁ σύγχρονος τρόπος ζωῆς μέ τό ὑλιστικό καί καταναλωτικό πνεῦμα του μᾶς ἀποθαρρύνει στόν ἀγώνα τῆς ἀγιότητος. Ἡ καθημερινή βιοπάλη μᾶς κάνει νά λησμονοῦμε τόν προορισμό μας κι ὁ βομβαρδισμός μέ ἀντίθετες καί ὑλό­φρο­νες θεωρίες μᾶς ἀποπροσανατολίζει ἀπό τόν στόχο πού γιά ὅλους μας πρέπει νά εἶναι ἡ ὁμοίωση τοῦ Θεοῦ. «Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγώ ἅγιος εἰμί» εἶναι ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ. Ἄν ἔτσι βλέπουμε τούς ἁγίους, σάν προστάτες καί διδασκάλους μας, θά ἔχουμε τιμήσει μέ τόν πιό θεάρεστο καί θεοπρεπῆ τρόπο τήν ἑορτή τους.