Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ               

             Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

            Γιά ἕνα πού θά θελήσει πρόχειρα κι ἐπιπόλαια νά ἑρμηνεύσει τό σημερινό Εὐαγ­γέ­λιο, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ γι ἀποφυγή τῆς μέριμνας φαί­νε­ται ἐξωπραγματικός. Εἶναι δυνατόν ὁ σημε­ρι­νός ἄνθρωπος τῆς καταναλωτικῆς κοι­νωνίας πού ζεῖ μέ τήν καθημερινή δοκιμασία τῆς ἐπι­βιώ­σεως, νά μή μεριμνᾶ; Ἔχει τό­σες ἀνάγκες. Πρέπει νά ἐπιλύσει ποικίλα οἰκογε­νεια­κά, προσωπικά, ἐργασιακά προ­βλή­ματα. Τά ἔξοδα κάθε μέρα καί μεγαλώ­νουν. Πρέπει νά πορευθεῖ ὅπως πορεύε­ται ὁ κό­σμος. Γιά νά μή καταποντισθεῖ μέσα στά ὁρμητικά νερά τοῦ καθημε­ρι­νοῦ βίου, πρέ­πει ν΄ ἀγωνισθεῖ, ν΄ ἀγωνι­σθεῖ, νά μεριμνήσει.

            Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ὅμως εἶναι κατηγορηματικός. «Μή μεριμνᾶτε», ἀλλά «ζητεῖτε πρῶ­­τον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καί τήν δικαιοσύνην αὐτοῦ καί ταῦτα πάντα προστε­θή­­σεται ὑμῖν».

            Ὁ Χριστιανισμός ὡς ἀποκάλυψη τῆς εἰρήνης καί τῆς πίστεως δέν ἀρνεῖ­ται τήν ἀξία τῆς ἐργασίας. Ὁ Θεός ὅταν ἔθεσε τόν ἄνθρωπο στόν παράδεισο τοῦ ἔδωσε ρητή ἐντολή «ἐργάζεσθαι αὐτόν καί φυλάσσειν». Ἡ ἐργασία, ὅταν ἐπι­τε­λεῖ­ται στά πλαίσια τῆς δικαιοσύνης καί τοῦ μέτρου, εἶν΄ εὐλογία Θεοῦ. Ὁ Ἀπό­στο­λος Παῦλος πού ἐρ­γα­ζό­ταν χειρονακτικά ὁλόκληρη τή ζωή του, ἐκεῖνον πού δέν θέλει νά ἐργάζεται, τόν θεωρεῖ παράσιτο τῆς κοινωνίας καί τοῦ ἀπαγορεύει τήν εἰς βάρος τῶν ἄλλων τροφή «εἰ τις οὐ θέλει ἐργάζεσθαι μηδέ ἐσθιέτω» (Β΄ Θεσ. γ΄10). Σέ καμιά ὅμως περίπτωση δέν ἐπιτρέπεται ἡ ἐργασία νά γίνει πρόξε­νος ἄγχους ὀλιγο­πι­στίας. Δυστυχῶς ὁ σημερινός ἄνθρωπος δέν διασκε­δά­ζει μέ τήν ἐργασία του, τή θεωρεῖ σταυρό καί μάλιστα βαρύ σταυρό, τόν ὁποῖο μέ πολύ γογγυσμό σέρνει. Ἡ μέριμνα, τό ἄγχος γιά περισσότερο κέρδος ἔχει ἀφαιρέσει τήν ὀμορφιά καί τό μεράκι ἀπό τήν ἐργασία. Ὁ Χριστός τή μέριμνα καταδι­κά­ζει, ἐνῶ τήν ἐργασία τήν εὐλογεῖ καί μᾶς συμβουλεύει νά μή ζητᾶμε πολ­λά, νά μήν επιδιώκουμε πράγματα περιττά, ἀλλ΄ ὅσα χρειαζόμαστε, γιά νά ζήσου­με καί νά ευτυχήσουμε.

            Ἡ μέριμνα τοῦ ἀνθρώπου ἐπικεντρώνεται σέ δυό κυρίως σημεῖα, στήν καθημε­ρι­νή τροφή καί στήν ἐνδυμασία. Τί θά φᾶμε καί πῶς θά ντυθοῦμε, εἶναι τά δυό ἐναγώγια καί βασανιστικά ἐρωτήματα.

            Χωρίς τροφή δέν μποροῦμε νά ζήσουμε. Εἴμαστε ζωντανοί ὀργανισμοί κι ἔχουμε ἀνάγκη τῶν ἀπαραιτήτων τροφῶν γιά τή συντήρησή μας. Οἱ περισσότεροι ὅμως ἀπό μᾶς, ἔχουμε ἀναγάγει τή γαστριμαργία σέ ἀρετή καί τήν πολυφαγία σέ ἀνάγκη. Ὁ πα­ρα­δοσιακός τρόπος ζωῆς μέ τή λιτή τράπεζα, μέ τίς νηστεῖες, ὅπως τίς ὁρίζει ἡ Ἐκ­κλη­σία καί μέ τό νοικοκυριό, ἀντικαταστάθηκε μέ μιά πολυδάπα­νη καί κατανα­λω­τι­κή νοο­τροπία, πού μετατρέπει τόν ἄνθρωπο σ΄ ἕνα ἀχόρταγο καί λαίμαργο θηρίο, πού ὅσο καταβροχθίζει, τόσο περισσότερα θέλει. Ἀμέτρητα εἴδη παιδικῶν τροφῶν, πολυ­ποί­­κιλα εἴδη γλυκισμάτων, φορτωμένα μέ ἐδέσματα τραπέζια, ποτά, ἀναψυκτικά, συνθέτουν τήν πλούσια κουζίνα τοῦ σημερινοῦ ἀν­θρώ­που, πού τή φυσική διατροφή ἀντικατέστησε μέ τήν κρεοφαγία καί τή βιομη­χα­νο­ποιημένη τροφή. Ὅταν λοιπόν ζεῖ μέσα σ΄ ἕνα παράλογο ρυθμό κι εἶναι ἀνα­γκασμένος νά συμπορεύεται μέ τό πλῆθος, πῶς εἶναι δυνατό νά μή μεριμνᾶ, νά μή τρέχει, νά μή κυνηγάει τή ζωή;

            Ἡ μέριμνα μᾶς ἀφαιρεῖ τή γαλήνη καί σκοτεινιάζει τό φῶς τῆς ζωῆς. Ἡ μέριμνα τεντώνει τά νεῦρα καί κομματιάζει τήν προσωπικότητα. Ἡ μέριμνα ἀπό πρόσωπα μᾶς κάνει ἐλατήρια μιᾶς μηχανῆς, πού ἀδιάκοπα ἐργάζεται τή φθορά καί τή δυστυχία μας. Τί νά κάνουμε; Τήν ἀπάντηση μᾶς δίνει ὁ προνοητής Θεός: «Ἐμ­βλέψατε εἰς τά πετεινά τοῦ οὐρανοῦ». Νά παρατηρήσουμε μέ προσοχή τή ζωή τῶν πουλιῶν. Οὔτε σπείρουν, οὔτε θερίζουν, οὔτε συνάγουν σέ ἀποθῆκες. Ὁ οὐράνιος Πατέρας μεριμνᾶ γιά τήν τροφή τους.

            Ἡ ἐνδυμασία ἔχει καταντήσει ἕνα μεγάλο πρόβλημα. Ἡ πολυτέλεια, Ἡ ἐξέ­λιξη κι ἡ μόδα κατάντησαν τή φροντίδα γιά ἐνδυμασία μεγάλο βραχνά. Ὁ Κύ­ριος ὅμως μᾶς λέγει: «Καταμάθετε τά κρίνα τοῦ ἀγροῦ». Παρατηρήσετε τά λου­λού­δια τοῦ ἀγροῦ. Μέ πόση σοφία καί ὀμορφιά τά στόλισε ὁ Θεός. Ἀπ΄ αὐτά δι­δα­χθεῖτε τήν ἁπλότητα καί τή φυσικότητα.

            Τή μέριμνα καί τό ἄγχος γιά τήν τροφή καί τήν ἐνδυμασία μᾶς ἔχει δη­μιουρ­γήσει ἡ θεοποίηση τῆς τεχνολογίας. Κανείς δέν κατακρίνει τήν πρόοδο καί τόν πο­λι­τι­σμό. Δέν ἐπιτρέπεται ὅμως ν΄ ἀφεθοῦμε ἔρμαια στά χέρια τοῦ τεχνο­κρα­­τού­με­νου κό­σμου καί νά μή κατευθύνουμε ὅπως θέλουμε ἐμεῖς τήν τεχνική γιά τήν ἄνεση καί τήν εὐ­τυχία μας. Ὄχι ὑποδούλωση στό πνεῦμα τοῦ κόσμου.  Χρησιμοποίηση τοῦ πολιτι­σμοῦ γιά ὠφέλειά μας. Στροφή στή φύση κι ἐπιστρο­φή στή φυσική ζωή.

            Ὁ Χριστός στρέφει τήν προσοχή μας στή φύση. Ἀπό τή φύση, ἀπό τά πουλιά καί τά λουλούδια μποροῦμε νά διδαχθοῦμε τόν ἀμέριστο τρόπο ζωῆς. Ἐρ­γάζονται, κοπιάζουν ὅσο ἀπαιτεῖ ἡ ζωή, δέν ὑπερβαίνουν τό μέτρο. Ἐμεῖς ὅμως ἔχουμε ξεπεράσει τό μέτρο καί γι΄ αὐτό ἔχουμε χάσει τήν ἡρεμία καί τή χα­ρά τῆς ζωῆς. Μᾶς ἔχει καταλάβει ἡ ἀκόρεστη ἐγωκεντρική βουλιμία νά κατέχου­με, νά καταναλώνουμε καί νά εὐφραινόμαστε ἀλόγιστα. Εἶναι καί τοῦτο ἔργο τῶν δαιμόνων, ὅπως λέγουν οἱ θεῖοι πατέρες. Γι΄ αὐτό ἄς παραχωρήσουμε τήν κυβέρ­νη­ση τῆς ζωῆς μας στό Θεό, ὁ ὁποῖος γνωρίζει τί χρειαζόμαστε καί πότε.

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί.

Καθημερινή μας φροντίδα πρέπει νά εἶναι ἡ βα­σιλεία τοῦ Θεοῦ κι ὁ ἁγιασμός μας. Νά μήν ἐπιδιώκουμε πράγματα φθαρτά καί ἐφήμερα, ἀλλ΄ ἄφθαρτα κι αἰώνια. Νά μή παρασυρόμαστε ἀπ΄ τό ὁρμητικό ρεῦμα τοῦ κόσμου, ἀλλά ζώντας μέσα στόν κόσμο, ν΄ ἀποκτήσουμε τό πνεῦμα τοῦ Θεοῦ, πού μᾶς θέλει ἐργατικούς κι ἀμέριμνους, ἀγωνιστές τῆς ἀρετῆς. «Ζη­τεῖ­­τε πρῶτον τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ». Ὅποιος εἰσέλθει στή χαρά τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν θά τοῦ δοθοῦν ἀπό Θεοῦ ὅλα τ΄ ἀγαθά τῆς ζωῆς. «Οἱ ἐκζητοῦντες τόν Κύριον οὐκ ἐλαττωθήσονται παντός ἀγαθοῦ».