Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΦΘΙΩΤΙΔΟΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ              

   Διδαχή τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ.κ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ

            Στήν κλήση τῶν τεσσάρων Ἀποστόλων: Πέτρου, Ἀνδρέου, Ἰα­κώβου καί Ἰωάν­νου, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ἀναφέρεται τό σημερινό Εὐαγ­γέ­λιο.  Περπατώντας ὁ Ἰησοῦς στή θάλασσα τῆς Γαλιλαίας τούς συνάντησε ν΄ ἀσχο­λοῦνται μέ τήν ψαρική τέχνη. Ὁ Πέτρος κι ὁ Ἀνδρέας ἔρριχναν τά δί­χτυα στή θάλασσα. Δέν πρόλαβαν νά  τ΄ ἀνα­σύ­ρουν κι ἔπεσαν πρῶτοι αὐτοί στά δίχτυα τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ. «Δεῦτε ὀπίσω μου καί ποιήσω ὑμᾶς ἀλιεῖς ἀνθρώ­πων» τούς εἶπε ὁ Διδάσκαλος. Χωρίς δεύτερο λόγο ἐκεῖνοι, τήν ἴδια στιγ­μή, ἄφησαν τά δίχτυα «καί ἠκολούθησαν αὐτῷ».

            Οἱ ἄλλοι δύο, ὁ Ἰάκωβος κι ὁ Ἰωάννης, μαζί μέ τόν πατέρα τους Ζεβε­δαῖο ἦταν μέσα στό πλοῖο τους καί μπάλωναν τά δίχτυα. Κι αὐτούς κάλεσε ὁ Ἰη­σοῦς. «Οἱ δέ εὐ­θέως ἀφέντες τό πλοῖον καί τόν πατέρα αὐτῶν ἠκολού­θη­σαν αὐτῷ».  Γιά τόν Χριστό ἐγκατέλειψαν πατέρα, οἰκογένεια, περιουσία, πατρίδα, ἐπάγγελμα.

            Μαγνητισμένοι ἀπό τό θεῖο πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ ἔνιωσαν στήν ψυχή τους μιά δύναμη νά τούς ἐλκύει κοντά Του. Δέν ὑπολόγησαν οὔτε συγγέ­νειες, οὔτε περιουσίες. Πα­ρέδωσαν στά χέρια Του τή ζωή τους. Τόν ἀκολού­θη­σαν πιστά.  Κάτω ἀπό συνθῆκες σκληρές, περιόδευσαν γῆ καί θάλασσα, γιά νά διαδώσουν τό φῶς τῆς ἀλήθειας καί τῆς ἀγά­πης. Ἐπανειλημένα κινδύνεψαν γιά τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Ποιός μπορεῖ νά διη­γηθεῖ τίς θλίψεις καί τά δεσμά, τούς ἀγῶνες καί τούς κόπους, τούς μόχθους καί τίς ἀγρυπνίες, τίς κακοπάθειες καί τά ναυάγια, πού ὑπέμειναν γιά τή σωτηρία τοῦ κό­σμου! Ἀ­πό ἀλιεῖς ἰχθύων, ἔγιναν ἀλιεῖς ἄνθρώπων! Ἀπό ἄσημοι καί μικροί ἀνα­βι­βά­σθηκαν στούς θρόνους τῆς τιμῆς ἀπ΄ τούς ὁποίους μαζί μέ τό Χριστό θά κρίνουν τίς δώδεκα φυλές τοῦ Ἰσραήλ. Ρητή καί συγκεκριμένη ὑπῆρξε ἡ διαβεβαίωση τοῦ Ἰησοῦ: «Ὑμεῖς οἱ ἀκολοθήσαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ ὅταν καθίσῃ ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου ἐπί θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καί ὑμεῖς ἐπί δώδεκα θρόνους κρίνοντες τάς δώδεκα φυλάς τοῦ Ἰσραήλ καί πᾶς ὅς ἀφῆκεν οἰκίας ἤ ἀδελφούς ἤ ἀδελφάς, ἤ πατέρα ἤ μητέρα, ἤ γυναῖκα ἤ τέκνα, ἤ ἀγρούς ἔνεκεν τοῦ ὀνόματός μου, ἑκατο­νταπλασίονα λήψεται καί ζωήν αἰώνιον κληρονομήσει» (Ματθ. ιθ΄ 28-29).

            Ἀξιοθαύμαστη εἶναι ἡ ἀνταπόκριση τῶν Ἀποστόλων στό κάλεσμα τοῦ Ἰη­σοῦ. Ἐκεῖνο ὅμως πού τήν καθιστᾶ περισσότερο θαυμαστή, εἶναι ἡ λέξη «εὐ­θέως». Ἀμέσως, χωρίς νά ὑπολογίσουν τά ὑπέρ καί τά κατά, χωρίς νά τακτο­ποιή­σουν τίς οἰκογενειακές τους ὑποθέσεις, χωρίς ν΄ ἀποχαι­ρε­τή­σουν συγγενεῖς καί φίλους. Ἀπαρνήθηκαν τόν ἑαυτό τους καί ἀκο­λού­θη­σαν τόν Χριστό μ΄ ἐμπι­στο­σύ­νη. Ἀπογυμνώθηκαν ἀπό κάθε γήινο καί πρόσκαιρο κι ἐνδύθηκαν τήν οὐράνια δόξα. Ἐγκατέλειψαν τούς κατά σάρ­κα συγγενεῖς καί ἀκολούθησαν τό μοναδικό πατέρα, ἀδελφό καί φίλο, τό Θεάν­θρωπο (Ἰωάν. ιε΄ 15 Ματθ. ιβ΄ 50). Καί ὅλ΄ αὐτά ἀποφασίσθηκαν «ἐν ριπῇ ὀφθαμλμοῦ». Ὅταν ὁμιλεῖ ὁ Θεός, ὁ ἄν­θρω­πος πρέπει νά ὑπακούει. Μάλι­στα ὅταν τόν καλεῖ στό δρόμο τῆς σωτηρίας, δέν πρέπει νά χρονο­τριβεῖ, ἀλλά «εὐθέως» ν΄ ἀνταποκρίνε­ται στήν κλήση. Τό παρόν εἶναι δικό μας× τό μέλλον δέν γνωρίζουμε ἄν θά μᾶς ἀνήκει. Σήμερα ἔχουμε ὑγεία καί μπο­ροῦμε νά ἐργασθοῦμε γιά τή δόξα τοῦ Θεοῦ. Ἴσως αὔριο χάσουμε τή δύ­να­μη. Σήμερα ἔχουμε τά μέσα καί τόν τρόπο, αὔριο ἴσως νά χάσουμε τίς εὐκαιρίες.

            Ὁ Χριστός συνεχίζει καί σήμερα νά μᾶς προσκαλεῖ στή Βασιλεία τῆς ἀγάπης καί τῆς εἰρήνης. Μᾶς προτρέπει ν΄ ἀφήσουμε τίς ἀδυναμίες καί τά πάθη καί νά Τόν ἀκο­λου­θήσουμε.  Μέσ΄ ἀπό τά γεγονότα τῆς ζωῆς μᾶς ἀπευθύνει διαρκῶς προσκλήσεις.  Ἐμεῖς τί θά κάνουμε;  Θά μείνουμε προσκολλημένοι στά γήινα καί θά χά­σου­με τά οὐ­ρά­νια;  ἤ θά ἀπαρνηθοῦμε τά τερπνά τοῦ κόσμου καί θά Τόν ἀκολου­θή­σου­με;

            Εἶναι ἀλήθεια, ὅτι ὅσοι πιστεύουμε στό Χριστό, θέλουμε νά εἴμαστε κοντά Του.  Ἀπό τήν ἄλλη ὅμως πλευρά δειλιάζουμε νά περιφρονήσουμε ἐκεῖνα πού κρατοῦν δέ­σμιο τό πνεῦμα μας στή γῆ. Ἀποτέλεσμα αὐτῆς τῆς καταστάσεως εἶναι ἡ ἀναβολή. Ἀνα­γνωρίζω ὅτι πρέπει νά ἀλλάξω πορεία. Σήμερα ὅμως ἀδυνατῶ λόγω πολλῶν περιστάσεων. Αὔριο, σέ λίγο καιρό. «Μή ἀναβάλου ἐπιστρέψαι πρός Κύριον» λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος.

            Σήμερα ἔνιωσες σκίρτημα μετανοίας; Σήμερα σπεῦσε στόν πνευμα­τι­κό νά ἐξομολογηθεῖς. Σήμερα συναισθάνθηκες τήν ἁμαρτωλότητά σου κι ἄκου­σες τή φωνή τοῦ Χριστοῦ νά σέ προσκαλεῖ; Μή ἀναβάλλεις. Σκέψου ὅτι ἡ ἔξη τῆς ἁμαρτίας ἀπό τήν συνεχή ἐπανάληψη γίνεται τόσο ἰσχυρή, ὥστε καταλαμβάνει μέσα σου θέση φύσεως. Ὅπως οἱ ταπεινοί ψαράδες τῆς Γαλι­λαίας ἔτσι καί σύ «εὐθέως» ἀκολούθησε τό Σωτῆρα Χριστό. Μή λησμο­νεῖς ὅτι τό σήμερα εἶναι δικό σου. Τώρα πού ἔχεις θέληση, τώρα πού ἔχεις δυ­νάμεις, τώρα πού ἔχεις τά λογικά σου, ἀνταποκρίσου στήν κλήση τοῦ Ἰη­σοῦ. Ἴσως αὔριο νά εἶναι πολύ ἀργά.

            Ἄν ὑπάρχουν εὐσεβεῖς πού δέν ἔχουν στήν ψυχή τους χαρά καί ἱκανοποίηση γιά τή ζωή πού κάνουν, τοῦ το συμβαίνει, γιατί δέ ζοῦν γνήσια τήν εὐσέβειά τους. Μπορεῖ νά τηροῦν ὅλους τούς τύπους, ν΄ ἀγωνίζονται στήν ἐφαρμογή τῶν χριστιανικῶν κα­θη­κό­ντων τους, νά εἶναι πρῶτοι σέ κά­θε προσκλητήριο τῆς Ἐκκλησίας. Παρά ταῦτα ὅμως μένουν ἀνικανοποίητοι σα­στισμένοι, χωρίς τούς καρπούς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, χωρίς χαρά, ἀγάπη, πί­στη, πραότητα, εἰρήνη, ὑπομονή, γιατί τούς λείπει τό θεμέλιο τῆς πνευ­­μα­τι­κῆς ζωῆς, ἡ αὐτογνωσία. Ἔχουν πλούσια φυλλωσιά χωρίς καρπούς σάν ἄκαρ­πη συκή. Ἡ εὐσέβεια τῆς Ἐκκλησίας μας βρίσκεται στά Συναξάρια, στά τροπάρια καί στά ἱερά εἰκονίσματα. Οἱ βίοι τῶν ἁγίων βοηθοῦν τόν πι­στό νά ζήσει τήν ἐν Χριστῷ ζωή.

            Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί.  Ὁ Χριστιανός πού στηρίζεται στά πρότυ­πα τῶν ἁγίων καί πού βαδίζει πάνω στά δικά τους ἴχνη, εἶναι πραγματικά εὐσεβής. 

            Ἀποκορύφωμα καί πλήρωμα κάθε εὐσεβοῦς ζωῆς εἶναι καί παραμένει πά­ντοτε «τό μέγα τῆς εὐσεβείας μυστήριον» δηλ. ἡ Θεία Εὐχαριστία μέ τή με­τάληψη τῆς ὁποίας ὁ πιστός ἑνώνεται μέ τό Θεό καί τήν Ἐκκλησία. Ὅσοι θέ­λουν νά γνωρίσουν καί νά ζήσουν τήν  Ὀρθόδοξη εὐσέβεια ἄς μα­θη­τεύ­σουν στό μοναδι­κό σχολεῖο τῆς Ἐκκλησίας, ὅπου βιώνεται ἡ ἁγιότητα καί δι­δάσκεται ἡ πρακτι­κή. Στήν Ἐκκλησία δέν ἔχουν θέση οἱ θεωρίες ἀλλά τά πρό­σωπα καί τά γεγονό­τα. Ἄς ἑνώσουμε λοιπόν τή δική μας ζωή μέ τή ζωή τῶν ἁγίων κι ἄς γίνουμε μα­θη­τές ἐκείνων πού ἔκαναν τήν πράξη «θεωρίας ἐπί­βαση».